NY FIAINANA LEHIBE

Isaky ny misy zavatra manjary sarotra eo amin’ny fanandramana manokana, dia tandindomin-doza hanome tsiny an’Andriamanitra isika, nefa isika no diso, fa tsy Andriamanitra, misy fiviliana any ho any izay tsy tiantsika hafoy. Raha vao ajanontsika izany, dia manjary mazava tahaka ny antoandro ny zavatra rehetra. Raha mbola miezaka manompo tanjona roa isika, dia ny tenantsika sy Andriamanitra, dia misy fisafotofotoana. Tsy maintsy toe-tsaina miantehitra tanteraka amin’Andriamanitra no ananantsika. Raha vao tonga eo isika, dia tsy misy mora kokoa noho ny miaina ny fiainan’ny olo-masina; miditra ny fahasarotana rehefa te haka an-keriny ny fahefan’ny Fanahy Masina ho amin’ny tanjontsika manokana isika.

Isaky ny mankatò an’Andriamanitra ianao, ny tombo-kaseny dia fiadanana mandrakariva, dia vavolombelon’ny fiadanana lalina tsy takatry ny saina, izay tsy voajanahary, fa fiadanan’i Jesosy. Isaky ny tsy tonga ny fiadanana, dia miandrasa mandra-pahatongany na fantaro ny antony tsy ahatongavany. Raha miasa noho ny fanetsehana tampoka ianao, na noho ny fahatsapana ho mahery fo, dia tsy hijoro ho vavolombelona ny fiadanan’i Jesosy; tsy misy fahatsorana na fitokiana amin’Andriamanitra, satria ateraky ny Fanahy Masina ny fanahin’ny fahatsorana, fa tsy ateraky ny fanapahan-kevitrao. Mitondra fanehoam-pahatsorana ho setriny ny fanapahan-kevitra rehetra.

Mipoitra ny fanontaniako isaky ny mitsahatra tsy mankatò aho. Rehefa nankatò an’Andriamanitra aho, dia tsy tonga manelanelana ahy sy Andriamanitra mihitsy ny olana, fa tonga toy ny fitaovana fitsapana mba hitazonana ny saina handroso amim-pahatalanjonana noho ny fanambarana an’Andriamanitra. Izay olana rehetra tonga manelanelana an’Andriamanitra sy ny tenako dia mipoitra avy amin’ny tsy fankatoavana; izay olana rehetra, ary maro izany, izay eo anilako raha mankatò an’Andriamanitra aho, dia mampitombo ny fifaliako miredareda, satria fantatro fa mahalala ny Raiko, ary hiandry sy hijery ny fomba hamahany izany zavatra izany aho.