NY FAHAMOAZAN’NY FISAKAIZANA

Tsy mahalala ny fifaliana amin’ny fanaovana sorona ny tena mihitsy isika mandra-pahafoizantsika amin’ny lafiny rehetra. Ny fanolorana ny tena no zavatra sarotra indrindra — Hanao aho raha...! Ah, eny ary, heveriko fa tsy maintsy manolotra ny fiainako ho an’Andriamanitra aho. Tsy misy fifaliana amin’ny fanaovana sorona ny tena ao amin’izany.

Raha vao tena mahafoy isika, dia omen’ny Fanahy Masina antsika ny fahatsapana ny fifalian’i Jesosy. Ny tanjona farany amin’ny fanaovana sorona ny tena dia ny fanolorana ny aintsika ho an’ilay Sakaizantsika. Rehefa miditra ny Fanahy Masina, dia ny hanolotra ny aina ho an’i Jesosy no faniriana lehibe, ary tsy mikasika antsika velively ny fieritreretana sorona satria firehetam-pitiavan’ny Fanahy Masina ny sorona.

Ny Tompontsika no ohatra ho antsika eo amin’ny fiainana manao sorona ny tena — "Faly manao ny sitraponao aho, ry Andriamanitro ô." Nanohy ny sorona nataony tamim-pifaliana sesehena Izy. Efa nilefitra tanteraka teo ambany fahefan’i Jesosy Kristy ve aho? Raha tsy i Jesosy Kristy no kintana fitari-dalana, dia tsy misy soa ny sorona; nefa rehefa atao ka mifantoka Aminy ny maso ny sorona, dia manomboka mampisy vokatra miadana nefa azo antoka ny fitaomana mamolavola.

Mitandrema tsy hamela ny firaisam-po voajanahary hanakana ny fandehananao amin’ny fitiavana. Ny iray amin’ireo fomba masiaka indrindra hamonoana ny fitiavana voajanahary dia ny fanamavoana miorina amin’ny firaisam-po voajanahary. I Jesosy Tompo no firaisam-pon’ny olo-masina. Tsy fihetseham-po fotsiny ny fitiavana an’Andriamanitra, fa ny fitiavan’ny olo-masina tahaka ny itiavan’Andriamanitra no zavatra azo ampiharina indrindra.

"Efa nataoko hoe sakaiza ianareo." Fisakaizana miorina amin’ny fiainam-baovao noforonina ao anatintsika izany izay tsy manana firaisam-po amin’ny fiainantsika taloha, fa amin’ny fiainan’Andriamanitra ihany. Manetry tena tsy hay lazaina izany, madio tsy misy pentina, ary mahafoy tena tanteraka ho an’Andriamanitra.