NY FAHATAFITOHINAN’NY VOAJANAHARY

Tsy manana toetran’ny fahotana ny fiainana voajanahary; tsy maintsy misaraka tanteraka amin’ny ota isika, ka tsy hifandray amin’ny ota na amin’ny endriny inona na amin’ny endriny inona. An’ny helo sy ny devoly ny ota; izaho, amin’ny maha-zanak’Andriamanitra ahy, dia an’ny lanitra sy Andriamanitra. Tsy resaka fialana amin’ny ota izany, fa fialana amin’ny zoko amin’ny tenako, amin’ny fahaleovantenako voajanahary sy ny fanamafisako ny tenako, ary eo no tsy maintsy iadiana ny ady. Ireo zavatra marina sy mendri-kaja ary tsara araka ny fomba fijery voajanahary no misakana antsika tsy hahazo ny tsara indrindra avy amin’Andriamanitra. Ny fahafahana manavaka fa manohitra ny fanolorana tena ho an’Andriamanitra ny hatsaran-toetra voajanahary, dia mitondra ny fanahintsika ho eo afovoan’ny adiny lehibe indrindra. Vitsy dia vitsy amintsika no miady hevitra amin’ny vetaveta sy ny ratsy ary ny tsy marina, fa miady hevitra amin’ny tsara kosa isika. Ny tsara no mankahala ny tsara indrindra, ary arakaraka ny iakaranao eo amin’ny ambaratongan’ny hatsaran-toetra voajanahary, no vao mainka mahery vaika ny fanoherana an’i Jesosy Kristy. "Izay an’i Kristy dia efa nanombo ny nofo tamin’ny hazofijaliana" — hitaky ny zavatra rehetra amin’ilay voajanahary ao aminao izany, fa tsy zavatra sasany. Hoy Jesosy — "Raha misy olona te ho mpianatro, aoka izy handà ny tenany," izany hoe, ny zony amin’ny tenany, ary tsy maintsy mahatsapa hoe Iza moa i Jesosy Kristy ny olona vao hanao izany. Mitandrema sao mandà tsy hanatrika ny fandevenana ny fahaleovantenanao manokana ianao.

Tsy ara-panahy ny fiainana voajanahary, ary amin’ny alalan’ny fanatitra ihany no azo anaovana azy ho ara-panahy. Raha tsy mahafoy amim-pahatapahan-kevitra ny voajanahary isika, dia tsy ho tonga voajanahary ao anatintsika mihitsy ny mihoatra ny voajanahary. Tsy misy lalam-panjaka ho amin’izany; eo an-tanantsika tsirairay tanteraka izany. Tsy resaka fivavahana izany, fa fanatanterahana.