REHEFA TONGA IZY

Vitsy dia vitsy amintsika no mahalala ny amin’ny fandresen-dahatra ny amin’ny fahotana; fantatsika ny fanandramana mikorontan-tsaina noho ny nanaovana zavatra tsy mety; fa ny fandresen-dahatra ny amin’ny fahotana ataon’ny Fanahy Masina dia mamafa ny fifandraisana rehetra eto an-tany ka fifandraisana iray ihany no avelany — "Aminao, Aminao irery, no nanotako!" Rehefa resy lahatra ny amin’ny fahotana toy izany ny olona iray, dia fantany amin’ny herin’ny fieritreretany rehetra fa tsy sahin’Andriamanitra ny mamela azy; raha mamela azy Andriamanitra, dia hanana fahatsapana ny rariny mahery kokoa noho Andriamanitra ilay olona. Tena mamela Andriamanitra, nefa nitaky ny fahavakisan’ny fony tamin’ny Fahafatesan’i Kristy izany mba hahafahany manao izany. Ny fahagagana lehibe avy amin’ny fahasoavan’Andriamanitra dia ny famelany ny fahotana, ary ny fahafatesan’i Jesosy Kristy irery no ahafahan’ny toetran’Andriamanitra mamela heloka sy mitoetra ho mahatoky amin’ny tenany amin’izany. Hadalana marivo ny milaza fa mamela antsika Andriamanitra satria fitiavana Izy. Rehefa resy lahatra ny amin’ny fahotana isika dia tsy hiteny izany intsony. Kalvary no dikan’ny fitiavan’Andriamanitra, fa tsy zavatra latsaka noho izany; soratana eo amin’ny Hazofijaliana ny fitiavan’Andriamanitra fa tsy any an-kafa. Ny Hazofijalian’ny Tompoko irery no fototra ahafahan’Andriamanitra mamela ahy. Eo, dia afa-po ny fieritreretany.

Ny famelan-keloka dia tsy midika fotsiny hoe voavonjy amin’ny helo aho ary natao sahaza ny lanitra (tsy hisy olona hanaiky famelan-keloka amin’izany ambaratonga izany); ny famelan-keloka dia midika fa voavela aho ho amin’ny fifandraisana noforonina indray, ho amin’ny firaisana maha-iray amin’Andriamanitra ao amin’i Kristy. Ny fahagagan’ny Fanavotana dia ny nanovan’Andriamanitra ahy, ilay tsy masina, hifanaraka amin’ny fenitry ny Tenany, Ilay Masina, amin’ny fametrahany toe-panahy manjaka ao anaty vaovao ato anatiko, dia ny toe-panahy manjaka ao anatin’i Jesosy Kristy.