MPIOMBONA AMIN’NY FIJALIANY

Raha hampiasain’Andriamanitra ianao, dia hampandaloviny amin’ny zavatra iainana maro be izay tsy natao ho anao velively, fa natao hahatonga anao ho azo ampiasaina eo an-tanany, sy hahafahanao mahatakatra izay mitranga ao amin’ny fanahin’ny hafa mba tsy hahagaga anao mihitsy izay sendra anao. Oay, tsy afaka miatrika io olona io aho. Nahoana? Nomen’Andriamanitra fahafahana be ianao mba hitoetra ho vonton’ny fanatrehany momba io lafiny io, nefa nirohotra niala ianao satria toa hadalana ny mandany fotoana amin’izany fomba izany.

Tsy mitovy amin’ny an’ny olona tsotra ny fijalian’i Kristy. Nijaly "araka ny sitrapon’Andriamanitra," Izy fa tsy avy amin’ny fomba fijery izay iaretantsika amin’ny maha-olona manokana antsika. Rehefa mifandray amin’i Jesosy Kristy ihany isika vao afaka mahatakatra izay kendren’Andriamanitra amin’ny fitondrany antsika. Ampahany amin’ny kolontsaina Kristiana ny fahalalana ny tanjon’Andriamanitra. Teo amin’ny tantaran’ny Fiangonana Kristiana dia ny fandosirana ny fampiraisana amin’ny fijalian’i Jesosy Kristy no fironana; nitady hampanatanteraka ny lamin’Andriamanitra tamin’ny lalana fohy noforoniny manokana ny olona. Ny lalan’Andriamanitra dia lalan’ny fijaliana mandrakariva, ilay lalan’ny "dia lavitra, lavitra."

Mpiombona amin’ny fijalian’i Kristy ve isika? Efa voaomana ve isika hamelan’Andriamanitra hanitsakitsaka ka hanafoana tanteraka ny faniriantsika manokana? Efa voaomana ve isika hamelan’Andriamanitra handrava amin’ny alalan’ny fanovana tarehy amim-boninahitra ireo fanapahan-kevitry ny maha-izy antsika manokana? Tsy hidika izany fa fantatsika mazava ny antony itondran’Andriamanitra antsika amin’izany lalana izany, satria hahatonga antsika ho olona mihevi-tena ho marina ara-panahy izany. Tsy tsapantsika mihitsy amin’io fotoana io izay ampandalovin’Andriamanitra antsika; mandalo izany amin’ny tsy fahatakarana ihany isika; avy eo tonga amin’ny toerana mazava isika, ka manao hoe — ' 'Hay, efa nampisikina ahy Andriamanitra, nefa tsy fantatro izany!"