NY FANAPAHANA AMIN’NY MPINO

Tsy miziriziry hahazo fahefana velively ny Tompontsika; tsy milaza mihitsy Izy — Tsy maintsy ianao. Avelany ho afaka tanteraka isika — afaka tokoa ka afaka mandrora amin’ny tavany, tahaka ny nataon’ny olona; afaka tokoa ka afaka mamono Azy, tahaka ny nataon’ny olona; ary tsy hilaza na dia teny iray aza Izy. Nefa rehefa noforonin’ny fanavotany ao anatiko ny fiainany dia ekeko avy hatrany ny zony hanana fahefana tanteraka amiko. Fanjakazakana ara-pitondrantena izany — "Mendrika Ianao . . ." Ny tsy mendrika ato anatiko ihany no mandà tsy hiankohoka amin’Ilay mendrika. Raha rehefa mihaona amin’ny olona masina kokoa noho izaho aho, ka tsy manaiky ny fahamendrehany sy mankatò izay tonga amin’ny alalany, dia mampiharihary ny tsy mendrika ato anatiko izany. Mampianatra antsika amin’ny alalan’ny olona izay somary tsara kokoa noho isika Andriamanitra, tsy ara-tsaina fa "ara-pahamasinana," mandra-pidirantsika eo ambany fanjakazakan’ny Tompo mihitsy, ary amin’izay dia lasa fankatoavana Azy ny fihetsika manontolo eo amin’ny fiainana.

Raha niziriziry tamin’ny fankatoavana ny Tompontsika dia ho tonga mpampiasa an-terivozona Izy, ka tsy hanana fahefana intsony. Tsy miziriziry amin’ny fankatoavana mihitsy Izy, nefa rehefa tena mahita Azy isika dia mankatò Azy avy hatrany, mora foana ny maha-Tompo Azy, ary miaina amin’ny fitsaohana Azy hatramin’ny maraina ka hatramin’ny alina isika. Ny fomba fijeriko ny fankatoavana no mampiharihary ny fitomboako ao amin’ny fahasoavana. Tsy maintsy manavotra ny teny hoe "fankatoavana" avy ao amin’ny fotaka isika. Tsy azo atao afa-tsy eo amin’ny samy mitovy ny fankatoavana; fifandraisana eo amin’ny ray sy ny zanaka izany, fa tsy eo amin’ny tompo sy ny mpanompo. "Izaho sy ny Raiko dia iray ihany." "Na dia Zanaka aza Izy, dia nianatra fankatoavana tamin’izay zavatra niaretany." Ny fankatoavan’ny Zanaka dia amin’ny maha-Mpanavotra Azy, satria Zanaka Izy, fa tsy mba hahatonga Azy ho Zanaka.