NY FIFANTOHAN’NY FAHOTANA MANOKANA
“Lozako! fa very aho; satria lehilahy maloto molotra.”
Isaia 6:5
Rehefa tonga eo anatrehan’Andriamanitra aho, dia tsy mahatsapa fotsiny amin’ny heviny manjavozavo fa mpanota; tsapako kosa fa mifantoka amin’ny lafiny iray manokana amin’ny fiainako ny fahotana. Mora amin’ny olona ny milaza — ‘Ah, eny, fantatro fa mpanota aho’; nefa rehefa tonga eo anatrehan’Andriamanitra izy dia tsy afaka miala amin’izany fanambarana izany fotsiny. Mifantoka amin’ny hoe — izao aho, na izatsy, na zavatra hafa ny fandresen-dahatra. Izany foana no famantarana fa eo anatrehan’Andriamanitra ny lehilahy na ny vehivavy iray. Tsy misy velively fahatsapana manjavozavo ny fahotana, fa mifantoka amin’ny zavatra manokana ao amin’ilay olona ny fahotana. Atombok’Andriamanitra amin’ny fandresen-dahatra antsika momba ilay zavatra iray raikitra ao an-tsaina sy asehon’ny Fanahiny izany; raha manaiky ny fandresen-dahany amin’io lafiny io isika, dia hitarihany hidina hatrany amin’ilay toe-panahy lehibe fototry ny fahotana. Izany mandrakariva no fomba itondran’Andriamanitra antsika rehefa mahatsiaro tena ho eo anatrehany isika.
Marina amin’ny olo-masina lehibe indrindra sy madinika indrindra tahaka ny amin’ny mpanota lehibe indrindra sy madinika indrindra izany fanandramana ny fifantohan’ny fahotana izany. Raha mbola eo amin’ny ambaratonga voalohany amin’ny tohatry ny fanandramana ny olona iray, dia mety hilaza izy — Tsy fantatro izay naha-diso ahy; nefa hanondro zavatra iray manokana sy voafaritra tsara ny Fanahin’Andriamanitra. Ny vokatry ny fahitan’i Isaia ny fahamasinan’ny Tompo dia ny nampahatsapana azy lalina fa lehilahy maloto molotra izy. "Ary napetrany teo amin’ny vavako izany, ka hoy izy Indro, efa nikasika ny molotrao ity; ary afaka ny helokao, sady voadio ny fahotanao." Tsy maintsy nampiharina teo amin’izay nifantohan’ny fahotana ilay afo manadio.