NY IRAKA MILA FITANDREMANA INDRINDRA ETỲ AN-TANY

Tsy tokony hisarika ny saina ho amin’ny tenany mihitsy ny fahatsarana sy ny fahadiovana, fa tokony ho toy ny andriamby misarika ho amin’i Jesosy Kristy fotsiny. Raha tsy misarika ho Aminy ny fahamasinako, dia tsy fahamasinana araka ny filaminana marina izany, fa hery miasa izay hamoha firaiketam-po tafahoatra sy hitondra ny fanahy hiala ho any amin’ny korian-drano mihodinkodina an-tsisiny. Mety ho sakana ny olo-masina mahafinaritra raha tsy mampiseho an’i Jesosy Kristy izy fa izay nataon’i Kristy ho azy ihany. Hamela izao fahatsapana izao izy — "Endrey ny hatsaran’ny toetran’io olona io!" Tsy izany no tena maha-naman’ny Mpampakatra; izaho no mitombo mandrakariva, fa tsy Izy.

Mba hitazonana ity finamanana sy fahatokiana amin’ny Mpampakatra ity, dia tsy maintsy mitandrina kokoa ny fifandraisantsika ara-pitondran-tena sy velona Aminy noho ny zavatra hafa rehetra isika, eny fa na dia ny fankatoavana aza. Indraindray dia tsy misy tokony hankatoavina, ny hany tokony hatao dia ny mitazona fifandraisana velona amin’i Jesosy Kristy, ka miantoka fa tsy misy zavatra manelingelina izany. Indraindray ihany isika no tsy maintsy mankatò. Rehefa mipoitra ny krizy dia tsy maintsy mahita izay sitrapon’Andriamanitra isika, fa ny ampahany lehibe kokoa amin’ny fiainana dia tsy fankatoavana tsapan’ny saina fa fitazonana ity fifandraisana ity — ny naman’ny Mpampakatra. Mety ho fitaovana ialana amin’ny fifantohan’ny fanahy amin’i Jesosy Kristy ny asa Kristiana. Raha tokony ho naman’ny Mpampakatra isika, dia mety hanjary fitondran’Andriamanitra tsy matihanina, ary mety hiasa hanohitra Azy sady mampiasa ny fiadiany.