HITANAO VE NY FIANTSOANA ANAO?

Ny fiantsoana antsika voalohany indrindra dia tsy ny ho lehilahy sy vehivavy masina, fa ny ho mpitory ny Filazantsaran’Andriamanitra. Ny zavatra iray manan-danja indrindra dia ny tokony hahatsapana ny Filazantsaran’Andriamanitra ho Zava-misy maharitra. Tsy ny fahatsaran’olombelona, na ny fahamasinana, na ny lanitra, na ny helo no Zava-misy; fa ny Fanavotana; ary ny filana hahatsapa izany no filana iankinan’ny aina indrindra ananan’ny mpiasa Kristiana amin’izao andro izao. Amin’ny maha-mpiasa antsika dia tsy maintsy zatra ny fanambarana fa ny Fanavotana no hany Zava-misy isika. Vokatra ny fahamasinan’ny tena manokana, fa tsy antony, ary raha mametraka ny finoantsika amin’ny fahatsaran’olombelona isika, amin’ny vokatry ny Fanavotana, dia ho rendrika rehefa tonga ny fitsapana.

Tsy nilaza i Paoly fa nanasaraka ny tenany izy, fa — "rehefa sitrak’Andriamanitra izay nanasaraka ahy . . ." Tsy liana tafahoatra sy mora tohina tamin’ny toetrany manokana i Paoly. Raha mbola mibanjina ny hafotsian’ny tenantsika manokana ny masontsika dia tsy hanakaiky ny tena Fanavotana mihitsy isika. Tsy mahavita intsony ny mpiasa satria ny hafotsian’ny tenany no iriny, fa tsy Andriamanitra. "Aza mangataka ahy hifanerasera amin’ny zava-misy henjan’ny Fanavotana noho ny fahalotoan’ny fiainan’olombelona araka ny maha-izy azy; izay iriako dia izay rehetra azon’Andriamanitra atao ho ahy mba hahatonga ahy ho mahafinaritra kokoa eo imasoko." Ny fitenenana toy izany dia famantarana fa tsy mbola nanomboka nikasika ahy ny zava-misy ao amin’ny Filazantsaran’Andriamanitra; tsy misy fahafoizan-tena feno fahasahiana ho an’Andriamanitra. Tsy afaka manafaka ahy Andriamanitra raha mbola ny toetrako manokana ihany no mahaliana ahy. Tsy mifantoka amin’ny tenany i Paoly, mahafoy tena tanteraka tsy amim-pisalasalana izy, nosarahin’Andriamanitra ho amin’ny fikasana iray — hitory ny Filazantsaran’Andriamanitra (jereo Romana 9:3.)