’N BONDSLAAF VAN JESUS
“Ek is saam met Christus gekruisig; nogtans leef ek; tog nie ek nie, maar Christus leef in my.”
Galasiërs 2:20
Hierdie woorde beteken dat ek my onafhanklikheid met my eie hand breek en my aan die oppergesag van die Here Jesus oorgee. Niemand kan dit vir my doen nie, ek moet dit self doen. God kan my driehonderd vyf-en-sestig keer per jaar tot by die punt bring, maar Hy kan my nie daardeur voer nie. Dit beteken dat die dop van my individuele onafhanklikheid van God gebreek word, en dat my persoonlikheid bevry word tot eenheid met Homself, nie vir my eie idees nie, maar vir absolute lojaliteit aan Jesus. Daar is geen moontlikheid van ’n geskil wanneer ek eenmaal daar is nie. Baie min van ons weet enigiets van lojaliteit aan Christus — "Ter wille van My." Dit is wat die ysterheilige maak.
Het daardie breuk gekom? Al die res is vrome bedrog. Die een punt waaroor besluit moet word is — Sal ek prysgee, sal ek my aan Jesus Christus oorgee, en hoegenaamd geen voorwaardes stel oor hoe die breuk kom nie? Ek moet van my selfverwesenliking weggebreek word, en onmiddellik wanneer daardie punt bereik word, vind die werklikheid van die bonatuurlike vereenselwiging dadelik plaas, en die getuienis van die Gees van God is onmiskenbaar — "Ek is saam met Christus gekruisig."
Die hartstog van die Christendom is dat ek doelbewus my eie regte wegteken en ’n bondslaaf van Jesus Christus word. Totdat ek dit doen, begin ek nie om ’n heilige te wees nie.
Een student per jaar wat God se roepstem hoor sou voldoende wees vir God om hierdie Kollege in die lewe te geroep het. Hierdie Kollege as ’n organisasie is niks werd nie, dit is nie akademies nie; dit bestaan vir niks anders nie as dat God Homself van lewens kan bedien. Gaan Hy Homself van ons bedien, of word ons in beslag geneem deur ons opvatting van wat ons gaan wees?