DIE SENDELING SE DOEL

In die natuurlike lewe verander ons ambisies namate ons ontwikkel; in die Christelike lewe word die doel aan die begin gegee, die begin en die einde is dieselfde, nl., Ons Here Self. Ons begin met Christus en ons eindig met Hom — "totdat ons almal die gestalte van die manwees van Christus Jesus bereik," nie ons idee van wat die Christelike lewe behoort te wees nie. Die oogmerk van die sendeling is om God se wil te doen, nie om nuttig te wees nie, nie om die heidene te wen nie; hy is nuttig en hy wen wel die heidene, maar dit is nie sy oogmerk nie. Sy oogmerk is om die wil van sy Here te doen.

In Ons Here se lewe was Jerusalem die plek waar Hy die hoogtepunt van Sy Vader se wil aan die Kruis bereik het, en tensy ons daar saam met Jesus gaan sal ons geen kameraadskap met Hom hê nie. Niks het Ons Here ooit op Sy weg na Jerusalem ontmoedig nie. Hy het nooit haastig deur sekere dorpe gegaan waar Hy vervolg is, of in ander vertoef waar Hy geseën is nie. Nóg dankbaarheid nóg ondankbaarheid het Ons Here ’n haarbreedte weggedraai van Sy doel om na Jerusalem op te gaan.

"Die dissipel is nie bo sy Meester nie." Dieselfde dinge sal met ons gebeur op ons weg na ons Jerusalem. Die werke van God sal deur ons geopenbaar word, mense sal geseën word, en een of twee sal dankbaarheid toon en die res sal growwe ondankbaarheid toon, maar niks mag ons daarvan afbuig om na ons Jerusalem op te gaan nie.

"Daar het hulle Hom gekruisig." Dit is wat gebeur het toe Ons Here Jerusalem bereik het, en daardie gebeurtenis is die poort na ons redding. Die heiliges eindig nie in kruisiging nie: deur die Here se genade eindig hulle in heerlikheid. Intussen is ons wagwoord — Ek, ook, gaan op na Jerusalem.