DIE DISSIPLINE VAN ONTNUGTERING

Ontnugtering beteken dat daar geen valse oordele meer in die lewe is nie. Om deur ontnugtering van misleiding bevry te word kan ons sinies en onvriendelik streng in ons oordeel oor ander laat, maar die ontnugtering wat van God kom bring ons by die plek waar ons mans en vroue sien soos hulle werklik is, en tog is daar geen sinisme nie, ons het geen stekende, bitter dinge om te sê nie. Baie van die wrede dinge in die lewe spruit uit die feit dat ons aan illusies ly. Ons is nie aan mekaar getrou as feite nie; ons is slegs getrou aan ons idees van mekaar. Alles is óf verruklik en voortreflik, óf gemeen en lafhartig, volgens ons idee.

Die weiering om ontnugter te word is die oorsaak van baie van die lyding in die menslike lewe. Dit werk só — as ons ’n mens liefhet en God nie liefhet nie, eis ons van hom elke volmaaktheid en elke regskapenheid, en wanneer ons dit nie kry nie word ons wreed en wraaksugtig; ons eis van ’n mens wat hy of sy nie kan gee nie. Daar is slegs een Wese wat die laaste pynlike afgrond van die menslike hart kan bevredig, en dit is die Here Jesus Christus. Die rede waarom Ons Here skynbaar so streng is ten opsigte van elke menslike verhouding is dat Hy weet dat elke verhouding wat nie op lojaliteit aan Homself gegrond is nie in rampspoed sal eindig. Ons Here het geen mens vertrou nie, tog was Hy nooit agterdogtig nie, nooit bitter nie. Ons Here se vertroue in God en in wat Sy genade vir enige mens kon doen, was so volkome dat Hy oor niemand gewanhoop het nie. As ons vertroue in mense gestel word, sal ons eindig deur oor almal te wanhoop.