DIE GEWOONTE VAN 'N GOEIE GEWETE

God se bevele word aan die lewe van Sy Seun in ons gegee, gevolglik is Sy bevele vir die menslike natuur waarin Sy Seun gevorm is, moeilik, maar sodra ons gehoorsaam word hulle goddelik maklik.

Die gewete is daardie vermoë in my wat homself heg aan die hoogste wat ek ken, en vir my sê wat die hoogste wat ek ken eis dat ek moet doen. Dit is die oog van die siel wat óf na God uitkyk óf na wat dit as die hoogste beskou, en daarom registreer die gewete verskillend in verskillende mense. As ek in die gewoonte is om myself standvastig saam met God onder oë te neem, sal my gewete altyd God se volmaakte wet bekendstel en aandui wat ek behoort te doen. Die punt is, sal ek gehoorsaam? Ek moet moeite doen om my gewete so gevoelig te hou dat ek sonder aanstoot wandel. Ek behoort in so 'n volmaakte meegevoel met God se Seun te leef, dat die gees van my denke in elke omstandigheid vernuwe word, en ek dadelik "uitmaak" "wat die goeie, en welgevallige, en volmaakte, wil van God is."

God onderrig ons altyd tot in die kleinste gewetensbeswaar. Is my oor so skerp om die kleinste fluistering van die Gees te hoor dat ek weet wat ek behoort te doen? "Bedroef die Heilige Gees nie." Hy kom nie met 'n stem soos donder nie; Sy stem is so sag dat dit maklik is om dit te ignoreer. Die een ding wat die gewete gevoelig vir Hom hou is die voortdurende gewoonte om aan die binnekant oop vir God te wees. Wanneer daar enige debat is, hou op. "Waarom behoort ek dit nie te doen nie?" U is op die verkeerde spoor. Geen debat is moontlik wanneer die gewete spreek nie. Op u eie gevaar, laat u een ding toe om u innerlike gemeenskap met God te verduister. Laat dit vaar, wat dit ook al is, en sorg dat u u innerlike visioen helder hou.