MAAK 'N GEWOONTE DAARVAN OM GEEN GEWOONTES TE HÊ NIE
“Want as hierdie dinge aan julle behoort en oorvloedig is, maak hulle dat julle nie ledig of onvrugbaar is nie.”
2 Petrus 1:8 (R.V.)
Wanneer ons 'n gewoonte begin vorm is ons daarvan bewus. Daar is tye wanneer ons daarvan bewus is dat ons deugsaam en geduldig en godvrugtig word, maar dit is slegs 'n stadium; as ons daar stop sal ons die parmantige gang van die geestelike pedant kry. Die regte ding om met gewoontes te doen is om hulle in die lewe van die Here te verloor, totdat elke gewoonte só beoefen word dat daar hoegenaamd geen bewuste gewoonte is nie. Ons geestelike lewe gaan voortdurend in introspeksie oor omdat daar sommige eienskappe is wat ons nog nie bygevoeg het nie. Uiteindelik moet die verhouding 'n volkome eenvoudige een wees.
U god kan u klein Christelike gewoonte wees, die gewoonte om op vasgestelde tye te bid, of die gewoonte van Bybellees. Let op hoe u Vader daardie tye sal versteur as u u gewoonte begin aanbid in plaas van dit waarvan die gewoonte 'n simbool is — Ek kan dit nie juis nou doen nie, ek bid; dit is my uur met God. Nee, dit is u uur met u gewoonte. Daar is 'n eienskap wat in u ontbreek. Erken die gebrek en soek dan die geleentheid om uself te oefen op die lyn van die eienskap wat bygevoeg moet word.
Liefde beteken dat daar geen gewoonte sigbaar is nie, u het by die plek gekom waar die gewoonte verlore is, en deur oefening doen u die ding onbewustelik. As u bewustelik heilig is, is daar bepaalde dinge wat u u verbeel u nie kan doen nie, bepaalde verhoudings waarin u ver van eenvoudig is; dit beteken dat daar iets bygevoeg moet word. Die enigste bonatuurlike lewe is die lewe wat die Here Jesus geleef het, en Hy was oral tuis by God. Is daar êrens waar u nie tuis by God is nie? Laat God in daardie bepaalde omstandigheid deurdruk totdat u Hom verkry, en die lewe word die eenvoudige lewe van 'n kind.