DAARDIE GRENSE VAN WANTROUE

Jesus bestraf nie die dissipels nie, hulle geloof was werklik, maar dit was versteur; dit was nie in daadwerklike dinge aan die werk nie. Die dissipels is na hulle eie belange verstrooi, lewend vir belange wat nooit in Jesus Christus was nie. Nadat ons in heiligmaking volmaak tot God in verhouding gebring is, moet ons geloof in daadwerklikhede uitgewerk word. Ons sal verstrooi word, nie in werk in nie, maar in innerlike verlatenhede in en daartoe gebring word om te weet wat innerlike dood vir God se seëninge beteken. Is ons hierop voorberei? Dit is nie dat ons dit kies nie, maar dat God ons omstandighede konstrueer sodat ons daarheen gebring word. Totdat ons deur daardie ervaring gegaan het, word ons geloof deur gevoelens en deur seëninge gestut. Wanneer ons eenmaal daar kom, maak nie saak waar God ons plaas of wat die innerlike verlatenhede is nie, kan ons God loof dat alles wel is. Dit is geloof wat in daadwerklikhede uitgewerk word.

". . . en My alleen sal laat." Het ons Jesus alleen gelaat deur die verstrooiing van Sy voorsienigheid? Omdat ons God nie in ons omstandighede sien nie? Duisternis kom deur die soewereiniteit van God. Is ons bereid om God met ons te laat doen soos Hy wil — bereid om van bewuste seëninge geskei te word? Totdat Jesus Christus Here is, het ons almal ons eie doele om te dien; ons geloof is werklik, maar dit is nog nie blywend nie. God is nooit haastig nie; as ons wag, sal ons sien dat God daarop wys dat ons nie in Homself belanggestel het nie maar slegs in Sy seëninge. Die besef van God se seën is elementêr.

"Hou goeie moed, Ek het die wêreld oorwin." Geestelike vasberadenheid is wat ons nodig het.