DIE VREUGDE VAN OFFER
“Ek sal baie graag vir julle bestee en bestee word;”
2 Korintiërs 12:15
Wanneer die Gees van God die liefde van God in ons harte uitgestort het, begin ons ons doelbewus vereenselwig met Jesus Christus se belange in ander mense, en Jesus Christus stel belang in elke soort mens wat daar is. Ons het geen reg om ons in Christelike werk deur ons verwantskappe te laat lei nie; dit is een van die grootste toetse van ons verhouding met Jesus Christus. Die vreugde van offer is dat ek my lewe vir my Vriend aflê, dit nie weggooi nie, maar my lewe doelbewus vir Hom en Sy belange in ander mense uitlê, nie vir ’n saak nie. Paulus het homself vir net een doel bestee — sodat hy mense vir Jesus Christus kon wen. Paulus het die hele tyd mense na Jesus aangetrek, nooit na homself nie. "Ek het alles vir almal geword, sodat ek in alle opsigte sommige kon red." Wanneer ’n mens sê dat hy alleen met God ’n heilige lewe moet ontwikkel, is hy nie langer vir sy medemense van nut nie: hy plaas homself op ’n voetstuk, weg van die gewone geledere van mense. Paulus het ’n sakramentele persoonlikheid geword; waar hy ook al gegaan het, het Jesus Christus Homself van sy lewe bedien. Baie van ons is agter ons eie oogmerke aan, en Jesus Christus kan Homself nie van ons lewens bedien nie. As ons teuelloos aan Jesus oorgegee is, het ons geen eie oogmerke om te dien nie. Paulus het gesê dat hy geweet het hoe om ’n "deurmat" te wees sonder om dit te verkwalik, omdat die dryfveer van sy lewe toewyding aan Jesus was. Ons is geneig om toegewyd te wees, nie aan Jesus Christus nie, maar aan die dinge wat ons geestelik bevry. Dit was nie Paulus se beweegrede nie. "Ek sou kon wens dat ek self ter wille van my broers van Christus vervloek was" — wild, uitspattig — is dit? Wanneer ’n mens verlief is is dit nie ’n oordrywing om so te praat nie, en Paulus is verlief op Jesus Christus.