DIE ERKENDE BAN VAN VERHOUDING

Hierdie woorde is nie ’n oordrywing nie. Die rede waarom hulle nie waar is van ons wat onsself bedienaars van die Evangelie noem nie is nie dat Paulus die presiese waarheid vergeet het toe hy hulle gebruik het nie, maar dat ons te veel taktvolle verwantskappe het om toe te laat dat ons afval gemaak word. "Om aan te vul wat van die verdrukkinge van Christus agtergebly het" is nie ’n bewys van heiligmaking nie, maar van ’n mens se toestand as "afgesonder tot die Evangelie."

"Moenie dit vreemd ag met betrekking tot die vuurproef wat kom om julle te beproef nie," sê Petrus. As ons die dinge wat ons teëkom wel vreemd ag, is dit omdat ons lafhartig is. Ons het taktvolle verwantskappe wat ons uit die modder hou — Ek sal nie neerbuig nie, ek sal nie buig nie. U hoef nie, u kan met die vel van u tande gered word as u wil; u kan weier om God u te laat reken as iemand wat afgesonder is tot die Evangelie. Of u kan sê — "Ek gee nie om as ek soos die uitvaagsel van die aarde behandel word nie solank die Evangelie verkondig word." ’n Dienaar van Jesus Christus is iemand wat gewillig is om vir die Werklikheid van die Evangelie van God na martelaarskap te gaan. Wanneer ’n bloot morele man of vrou met laagheid en onsedelikheid en verraad in aanraking kom, is die terugdeins so desperaat aanstootlik vir menslike goedheid dat die hart hom in wanhoop toesluit. Die wonder van die Verlossingswerklikheid van God is dat die ergste en die veragtelikste nooit die bodem van Sy liefde kan bereik nie. Paulus het nie gesê dat God hom afgesonder het om te toon wat ’n wonderlike mens Hy van hom kon maak nie, maar "om Sy Seun in my te openbaar."