DOĞAL OLANIN SUNUSU

Pavlus Galatyalılar’ın bu bölümünde günahı değil, doğal olanla ruhsal olanın ilişkisini ele alıyor. Doğal olan kurban yoluyla ruhsal olana dönüştürülmelidir, yoksa fiilî yaşamda korkunç bir ayrılık meydana gelir. Tanrı doğal olanın kurban edilmesini neden buyursun? Tanrı buyurmadı. Bu Tanrı’nın düzeni değil, izin veren iradesidir. Tanrı’nın düzeni doğal olanın itaat yoluyla ruhsal olana dönüştürülmesiydi; doğal olanın kurban edilmesini gerekli kılan günahtır.

İbrahim İshak’ı sunmadan önce İsmail’i sunmak zorundaydı. Bazılarımız doğal olanı kurban etmeden Tanrı’ya ruhsal kurbanlar sunmaya çalışıyor. Tanrı’ya ruhsal kurban sunabilmemizin tek yolu bedenlerimizi diri birer kurban olarak sunmaktır. Kutsal kılınma günahtan kurtarılmaktan daha fazlası demektir, Tanrı’nın kurtardığı kişi olarak kendimi Tanrı’ya bilinçli biçimde adamam, bunun bana neye mal olacağını önemsememem demektir.

Doğal olanı ruhsal olana kurban etmezsek, doğal yaşam içimizdeki Tanrı Oğlu’nun yaşamıyla alay eder ve sürekli bir bocalama meydana getirir. Bu her zaman disiplinsiz bir ruhsal yapının sonucudur. Kendimizi disipline etmeyi fiziksel, ahlaksal, zihinsel açıdan inatla reddettiğimiz için yanlış yola saparız. "Çocukken disiplin görmedim." Şimdi kendini disipline etmelisin. Bunu yapmazsan, Tanrı’nın kullanımına ayrılmış bütün kişisel yaşamını mahvedersin.

Doğal yaşamımızı şımarttığımız sürece Tanrı onunla değildir; ama onu çöle çıkarıp kararlılıkla denetim altında tuttuğumuzda, Tanrı onunla olacaktır; kuyular ve vahalar açacak, doğal olan için verdiği bütün vaatleri yerine getirecektir.