DOĞAL OLANIN ENGELİ

Doğal yaşam günahlı değildir; günahtan dönüp onunla bütün bağımızı koparmalı, günahın hiçbir biçimiyle hiçbir ilişkimiz olmamalıdır. Günah cehenneme ve iblise aittir; ben, Tanrı’nın çocuğu olarak, göğe ve Tanrı’ya aitim. Mesele günahtan vazgeçmek değil, kendim üzerindeki hakkımdan, doğal bağımsızlığımdan, kendimi öne sürmekten vazgeçmektir ve mücadele tam burada verilmelidir. Doğal bakış açısından doğru olduğu kadar soylu ve iyi olan şeyler bizi Tanrı’nın en iyisinden alıkoyar. Doğal erdemlerin Tanrı’ya teslim oluşa karşı çıktığını ayırt etmek, canımızı en büyük mücadelesinin tam merkezine getirmektir. Pek azımız bayağı ve kötü ve yanlış olanla tartışır, ama iyi olanla tartışırız. İyi en iyiden nefret eder, doğal erdemler ölçeğinde ne kadar yükselirsen, İsa Mesih’e karşı koyuş o kadar şiddetlenir. "Mesih’e ait olanlar benliği çarmıha germişlerdir" — bu, içindeki doğal olanın bir kısmına değil her şeyine mal olacaktır. İsa şöyle dedi — "Biri öğrencim olmak isterse, kendini inkâr etsin," yani, kendisi üzerindeki hakkını inkâr etsin, insan da bunu yapmadan önce İsa Mesih’in Kim olduğunu kavramalıdır. Kendi bağımsızlığının cenazesine gitmeyi reddetmekten sakın.

Doğal yaşam ruhsal değildir, ancak kurban yoluyla ruhsal kılınabilir. Doğal olanı kararlılıkla kurban etmezsek, doğaüstü olan içimizde asla doğal hâle gelemez. Buraya çıkan ayrıcalıklı bir yol yoktur; bunu yapmak bütünüyle her birimizin kendi elindedir. Mesele dua etmek değil, eyleme geçmektir.