O GELDİĞİNDE

Pek azımız günah konusunda içsel iknanın ne olduğunu biliriz; yanlış şeyler yaptığımız için rahatsız olma deneyimini biliriz; ama Kutsal Ruh’un günah konusunda içsel iknası yeryüzündeki her ilişkiyi siler ve yalnızca tek bir ilişki bırakır — "Sana karşı, yalnız Sana karşı, günah işledim!" Bir insan günahı konusunda bu biçimde içten ikna olduğunda, vicdanının bütün gücüyle Tanrı’nın kendisini bağışlamaya kalkışamayacağını bilir; Tanrı onu bağışlasaydı, insanın adalet duygusu Tanrı’nınkinden daha güçlü olurdu. Tanrı gerçekten bağışlar, ama bunu yapmanın O’na bedeli Mesih’in Ölümünde yüreğinin parçalanması oldu. Tanrı’nın lütfunun büyük mucizesi günahı bağışlamasıdır, Tanrısal doğanın bağışlayıp bunu yaparken kendisine sadık kalabilmesini sağlayan yalnızca İsa Mesih’in ölümüdür. Tanrı sevgi olduğu için bizi bağışlar demek sığ bir saçmalıktır. Günah konusunda ikna edildiğimizde bunu bir daha asla söylemeyiz. Tanrı’nın sevgisi Golgota demektir, bundan daha azı değildir; Tanrı’nın sevgisi Çarmıhta ve yalnızca orada harf harf yazılmıştır. Tanrı’nın beni bağışlayabilmesinin tek temeli Rabbimin Çarmıhıdır. Orada, O’nun vicdanı tatmin edilmiştir.

Bağışlanma yalnızca cehennemden kurtarılıp göğe uygun kılınmam anlamına gelmez (hiç kimse böyle bir düzeyde bağışlanmayı kabul etmez); bağışlanma yeniden yaratılmış bir ilişkiye, Mesih’te Tanrı’yla özdeşleşmeye alınmam demektir. Kurtarışın mucizesi Tanrı’nın beni, kutsal olmayan kişiyi, Kendi ölçütüne, Kutsal Olanın ölçütüne, uygun hâle getirmesi, bunu da İsa Mesih’in içsel yönelimi olan yeni bir içsel yönelimi içime koyarak yapmasıdır.