ÖZGÜRLÜĞE KAVUŞMAK

Bireysel kibrin en küçük kalıntısı bile varsa, her zaman şunu söyler "Yapamam." Kişilik asla şöyle demez "Yapamam," yalnızca içine alır ve içine alır. Kişilik her zaman daha fazlasını ister. Böyle yaratılmışızdır. Tanrı için büyük bir kapasiteyle tasarlandık; Tanrı’ya erişmemizi engelleyen şeyler günah ve bireyselliğimizdir. Tanrı bizi günahtan kurtarır: biz kendimizi bireysellikten kurtarmalıyız, başka bir deyişle, doğal yaşamımızı Tanrı’ya sunup itaat aracılığıyla ruhsal bir yaşama dönüştürülene dek kurban etmeliyiz.

Tanrı ruhsal yaşamımızın gelişiminde doğal bireyselliğimize hiç dikkat etmez. O’nun düzeni doğal yaşamı dosdoğru kesip geçer, Tanrı’ya yardım edip destek olduğumuzdan emin olmalı, O’na karşı durup — Bunu yapamam dememeliyiz. Tanrı bizi disipline etmeyecek, kendimizi disipline etmeliyiz. Tanrı her düşünceyi ve imgelemi tutsaklığa getirmeyecek; bunu biz yapmalıyız. — Ya Rab, dağınık düşüncelerden acı çekiyorum deme. Dağınık düşüncelerden acı çekme. Bireyselliğinin zorbalığını dinlemeyi bırak ve kişiliğe açılarak özgürleş.

"Oğul sizi özgür kılarsa . . ." ‘Oğul’un yerine ‘Kurtarıcı’yı koyma. Kurtarıcı bizi günahtan özgür kılar; buradaki özgürlük Oğul tarafından özgür kılınmanın özgürlüğüdür. Pavlus’un Gal. 2:20’de — "Mesih’le birlikte çarmıha gerildim," sözü doğal bireyselliğinin kırıldığını ve kişiliğinin Rabbiyle birleştiğini, kaynaşmayıp birleştiğini anlatır. "Gerçekten özgür olursunuz," özünde özgür, içeriden özgür. Kendi enerjimizi kullanmakta ısrar ederiz, İsa’yla özdeşleşmek üzere güçlendirilmek yerine.