TANRI’NIN BAĞIŞLAMASI

Tanrı’nın Babalığına ilişkin hoş görüşe karşı dikkatli ol — Tanrı öylesine iyi ve sevgi doludur ki elbette bizi bağışlayacaktır. Bu duygunun Yeni Antlaşma’da hiçbir yeri yoktur. Tanrı’nın bizi bağışlayabilmesinin tek temeli Mesih’in Çarmıhının muazzam trajedisidir; bağışlanmayı başka herhangi bir temele dayandırmak bilinçsiz küfürdür. Tanrı’nın günahı bağışlayıp bizi yeniden lütfuna kavuşturabilmesinin tek temeli Mesih’in Çarmıhıdır, başka hiçbir yol yoktur. Bağışlama, bizim için kabul edilmesi öylesine kolay olsa da, Golgota’nın ıstırabına mal oldu. Günahın bağışlanmasını, Kutsal Ruh armağanını, kutsal kılınmamızı, imanın sadeliğiyle almak ve bütün bunların bize ait kılınmasının Tanrı’ya ne kadar muazzam bir bedele mal olduğunu unutmak mümkündür.

Bağışlanma lütfun Tanrısal mucizesidir; Tanrı’nın günahı bağışlayıp kutsal bir Tanrı olarak kalabilmesinin bedeli İsa Mesih’in Çarmıhıydı. Kefareti silip atan bir Tanrı Babalığı görüşünü asla kabul etme. Tanrı’nın vahyi O’nun bağışlayamayacağını gösterir; bağışlasaydı Kendi doğasıyla çelişirdi. Bağışlanabilmemizin tek yolu Kefaret aracılığıyla Tanrı’ya geri getirilmemizdir. Tanrı’nın bağışlaması yalnızca doğaüstü alanda doğaldır.

Günahın bağışlanması mucizesiyle karşılaştırıldığında, kutsal kılınma deneyimi önemsiz kalır. Kutsal kılınma yalnızca günahların bağışlanmasının bir insan yaşamındaki olağanüstü ifadesidir, ama bir insanda minnettarlığın en derin kuyusunu uyandıran şey Tanrı’nın günahı bağışlamış olmasıdır. Pavlus bundan hiçbir zaman uzaklaşmadı. Tanrı’nın seni bağışlamasının O’na nelere mal olduğunu bir kez fark ettiğinde, bir mengeneye sıkıştırılmış gibi tutulacak^[1], Tanrı’nın sevgisinin zorlayıcı gücü altında kalacaksın.