YOZLAŞMANIN EĞİLİMİ
“Bir insan aracılığıyla günah dünyaya girdi, günah aracılığıyla da ölüm geldi; böylece ölüm bütün insanlara geçti, çünkü hepsi günah işledi.”
Romalılar 5:12
Kutsal Kitap Tanrı’nın insan soyunu bir insanın günahı yüzünden cezalandırdığını söylemez; günahın içsel yöneliminin, yani kendim üzerindeki hakkıma yönelik iddiamın, bir insan aracılığıyla insan soyuna girdiğini, başka bir İnsan’ın insan soyunun günahını Kendi üzerine aldığını, onu ortadan kaldırdığını (İbr. 9:26) söyler — bu sonsuz ölçüde daha derin bir vahiydir. Günahın içsel yönelimi ahlaksızlık ve yanlış yapmak değil, kendini gerçekleştirme içsel yönelimidir — ben kendi tanrımım. Bu içsel yönelim saygın ahlakta ya da saygın olmayan ahlaksızlıkta dışa çıkabilir, ama tek bir temeli vardır, kendim üzerindeki hakkıma yönelik iddiam. Rabbimiz içlerindeki bütün kötülük güçleriyle dolu insanlarla, temiz bir yaşam süren ve ahlaklı ve dürüst insanlarla yüzleştiğinde, birinin ahlaki düşkünlüğüne ya da ötekinin ahlaki başarısına hiç dikkat etmedi; bizim görmediğimiz bir şeye, yani içsel yönelime, baktı.
Günah doğuştan taşıdığım ve dokunamadığım bir şeydir; Tanrı günaha Kurtarış’ta dokunur. İsa Mesih’in Çarmıhında Tanrı bütün insan soyunu günah kalıtımı aracılığıyla lanetlenme olasılığından kurtardı. Tanrı bir insanı hiçbir yerde günah kalıtımına sahip olmaktan sorumlu tutmaz. Mahkûmiyetin nedeni günah kalıtımıyla doğmuş olmam değildir, ama İsa Mesih’in beni ondan kurtarmaya geldiğini fark ettiğimde, bunu yapmasına izin vermeyi reddedersem, o andan itibaren lanetlenme mührünü almaya başlarım. "Ve yargı şudur" (kritik an), "Işık dünyaya geldi, insanlar da ışık yerine karanlığı sevdi."