MİSYONERİN HEDEFİ

Doğal yaşamda geliştikçe hırslarımız değişir; Hristiyan yaşamında hedef başlangıçta verilir, başlangıçla son aynıdır, başka bir deyişle, Rabbimizin Kendisi. Mesih’le başlayıp O’nunla sona ereriz — "hepimiz Mesih İsa’nın olgun insanlığının ölçüsüne erişinceye dek," Hristiyan yaşamının nasıl olması gerektiğine ilişkin kendi düşüncemize değil. Misyonerin amacı Tanrı’nın isteğini yapmaktır, yararlı olmak değil, Tanrı’yı tanımayanları kazanmak değil; yararlıdır ve onları gerçekten de kazanır, fakat amacı bu değildir. Amacı Rabbinin isteğini yapmaktır.

Rabbimizin yaşamında Babası’nın isteğinin doruk noktasına Çarmıh üzerinde ulaştığı yer Yeruşalim’di, İsa’yla birlikte oraya gitmezsek O’nunla hiçbir yoldaşlığımız olmayacaktır. Yeruşalim yolunda hiçbir şey Rabbimizin cesaretini kıramadı. Zulüm gördüğü bazı köylerden asla aceleyle geçmedi, bereketlendiği başka köylerde oyalanmadı. Ne minnettarlık ne de nankörlük Rabbimizi Yeruşalim’e çıkma amacından kıl payı saptırdı.

"Öğrenci Efendisinden üstün değildir." Kendi Yeruşalim’imize giden yolda aynı şeyler başımıza gelecektir. Tanrı’nın işleri bizim aracılığımızla dışa vurulacak, insanlar bereketlenecek, bir iki kişi minnettarlık gösterecek ve geri kalanlar kaba nankörlük gösterecek, fakat hiçbir şey bizi kendi Yeruşalim’imize çıkmaktan saptırmamalıdır.

"O’nu orada çarmıha gerdiler." Rabbimiz Yeruşalim’e ulaştığında olan buydu, bu olay da kurtuluşumuza açılan kapıdır. Kutsal kişiler çarmıha gerilmekle sona ermezler: Rab’bin lütfuyla vardıkları son yüceliktir. Bu arada parolamız şudur — Ben, evet ben de, Yeruşalim’e çıkıyorum.