HAZIRLIĞIN "İTİCİ GÜCÜ"
“Bu nedenle armağanını sunağa getirirsen, orada kardeşinin sana karşı bir şeyi olduğunu hatırlarsan; armağanını orada sunağın önünde bırak, sonra git; önce kardeşinle barış, sonra gelip armağanını sun.”
Matta 5:23, 24
Eksiksiz ve hazır olduğumuz bir yere ulaşacağımızı düşünmek kolaydır, fakat hazırlık birdenbire tamamlanmaz, sürekli sürdürülen bir süreçtir. Deneyimde artık yerleşip kalmış bir duruma gelmek tehlikelidir. Söz konusu olan hazırlık ve yine hazırlıktır.
Fedakârlık duygusu genç bir Hristiyana kolayca çekici gelir. İnsani açıdan konuşursak, bizi İsa Mesih’e çeken tek şey kahramanlık duygumuzdur, Rabbimizin sözlerinin bizi incelemesi bu coşku dalgasını birden sınamaya sokar. "Önce kardeşinle barış." Hazırlığın "itici gücü" Tanrı sözünün seni incelemesine izin vermektir. Kahramanca fedakârlık duygusu yeterince iyi değildir. Kutsal Ruh’un sende saptadığı şey O’nun hizmetinde asla işe yaramayacak içsel yönelimdir. Sende bu içsel yönelimi Tanrı’dan başkası saptayamaz. Tanrı’dan gizleyecek bir şeyin var mı? Varsa, Tanrı’nın ışığıyla seni araştırmasına izin ver. Günah varsa, onu itiraf et, yalnızca kabul etmekle yetinme. Kendin üzerindeki hakkın ne kadar aşağılanırsa aşağılansın Rabbin ve Efendin’e itaat etmeye istekli misin?
İçsel bir iknayı asla bir yana atma. Tanrı’nın Ruhu onu zihnine getirecek kadar önemli bulduysa, saptadığı şey odur. Vazgeçeceğin büyük bir şey arıyordun. Tanrı sana küçücük bir şeyden söz ediyor; fakat onun gerisinde inatçılığın merkez kalesi yatar: Kendim üzerindeki hakkımdan vazgeçmeyeceğim — eğer İsa Mesih’in öğrencisi olacaksan Tanrı’nın senden vazgeçmeni istediği şey işte budur.