FEDAKÂRLIĞIN SAKRAMENTİ

İsa şöyle demedi — "Bana iman eden Tanrı’nın doluluğunun bereketini kavrayacaktır," tersine şöyle dedi — "Bana iman edenin içinden aldığı her şey dışarı çıkacaktır." Rabbimizin öğretisi her zaman kendini gerçekleştirmenin karşıtıdır. O’nun amacı insanı geliştirmek değildir; amacı insanı tam Kendisi gibi kılmaktır, Tanrı’nın Oğlu’nun ayırt edici niteliği de kendini harcamasıdır. İsa’ya iman ediyorsak, önemli olan kazandığımız değil, O’nun bizim aracılığımızla döktüğü şeydir. Tanrı’nın bizi güzelce yuvarlanmış üzümler yapması değil, içimizdeki tatlılığı sıkıp çıkarması söz konusudur. Ruhsal olarak, yaşamımızı başarıyla ölçemeyiz, yalnızca Tanrı’nın bizim aracılığımızla döktüğü şeyle ölçebiliriz, onu da hiç ölçemeyiz.

Beytanya’lı Meryem değerli kokulu yağ kabını kırıp yağı İsa’nın başına döktüğünde, başka hiç kimsenin gerek görmediği bir eylemde bulundu; öğrenciler bunun israf olduğunu söylediler. Fakat İsa Meryem’i ölçüsüz adanmışlık eylemi için övdü ve şöyle dedi, "Müjdem nerede duyurulursa onun yaptığı bu şey de onu anmak için anlatılacaktır." Rabbimiz aramızdan birinin Meryem’in yaptığını yaptığını, şu ya da bu tutumluluğa bağlanmadığını, kendini O’na bütünüyle bıraktığını görünce sevinçten Kendinden geçer. Tanrı dünya kurtulsun diye Oğlu’nun yaşamını döktü; biz de yaşamlarımızı O’nun için dökmek üzere hazırlanmış mıyız?

"Bana iman edenin içinden diri su ırmakları akacaktır" — başka yüzlerce yaşam durmadan tazelenecektir. Artık yaşamı kırıp açmanın, doyum özlemine son vermenin, eldeki şeyi dökmenin zamanıdır. Rabbimiz bunu Kendisi için hangimizin yapacağını soruyor?