BULUTLARINDA NE GÖRÜYORSUN?

Kutsal Kitap’ta bulutlar her zaman Tanrı’yla bağlantılıdır. Bulutlar, kişisel yaşamımızın içinde ya da dışında Tanrı’nın yönetimine meydan okuyor gibi görünen acılar, sıkıntılar ya da ilahi takdirlerdir. Tanrı’nın Ruhu bize imanla nasıl yürüyebileceğimizi tam da bu bulutlarla öğretir. Bulutlar olmasaydı, imanımız olmazdı. "Bulutlar Babamızın ayaklarının tozundan başka bir şey değildir." Bulutlar O’nun orada olduğunun işaretidir. Kederle yasın ve sıkıntının Tanrı’yla birlikte gelen bulutlar olduğunu bilmek ne büyük bir vahiydir! Tanrı bulutlar olmadan yaklaşamaz, berrak bir aydınlık içinde gelmez.

Tanrı’nın sınavlarımızda bize bir şey öğretmek istediğini söylemek doğru değildir: Getirdiği her bulut aracılığıyla, bizden bir şeyi söküp atmamızı ister. Buluttaki amacı O’nunla ilişkimiz tam bir çocuğunki gibi oluncaya dek inancımızı yalınlaştırmaktır — Tanrı ve kendi canım, başka insanlar gölgelerdir. Başka insanlar gölgelere dönüşene dek, bulutlar ve karanlık zaman zaman payıma düşecektir. Tanrı’yla aramdaki ilişki hiç olmadığı kadar yalınlaşıyor mu?

Tanrı’nın garip ilahi takdirleriyle O’na ilişkin bildiklerimiz arasında bağlantı vardır, yaşamın gizemlerini de Tanrı’ya ilişkin bilgimizin ışığında yorumlamayı öğrenmeliyiz. Eğer en karanlık, en kapkara olguyla Tanrı’nın karakterine zarar vermeden tam yüz yüze gelemiyorsak, O’nu henüz tanımıyoruz.

"Buluta girerken korktular . . ." — Bulutunda "yalnız İsa" dışında biri var mı? Varsa, bulut daha da kararacak; "artık yalnız İsa’dan başka hiç kimsenin" bulunmadığı yere gelmelisin.