RUHSAL TEMBEL
“Birbirimizi sevgi ve iyi işler için nasıl gayrete getirebileceğimizi düşünelim; bir araya gelmekten vazgeçmeyelim.”
İbraniler 10:24-25
Hepimiz ruhsal tembeller olabiliriz; yaşamın olduğu hâliyle sert ve hareketli akışına karışmak istemeyiz, tek amacımız geri çekilip yalnız kalmayı güvenceye almaktır. İbraniler 10’da çınlayan nota birbirimizi gayrete getirmek ve bir arada kalmaktır — bunların ikisi de inisiyatif gerektirir, bu inisiyatif kendini gerçekleştirmenin değil, Mesih’i yaşantıda gerçekleştirmenin inisiyatifidir. Uzak, geri çekilmiş, yalıtılmış bir yaşam sürmek İsa Mesih’in öğrettiği ruhsallığın tam karşıtıdır.
Ruhsallığımız adaletsizlikle ve bayağılıkla ve nankörlükle ve kargaşayla karşılaştığımızda sınanır, bunların hepsi bizi ruhsal tembellere dönüştürmeye yatkındır. Duayı ve Kutsal Kitap okumayı geri çekilmek amacıyla kullanmak isteriz. Huzur ve sevinç elde etmek uğruna, Tanrı’yı kullanırız, yani İsa Mesih’i yaşantıda gerçekleştirmeyi değil, yalnızca O’ndan duyduğumuz zevki gerçekleştirmeyi isteriz. Bu yanlış yöndeki ilk adımdır. Bütün bunlar sonuçtur ve biz onları neden yapmaya çalışırız.
"Uygun buluyorum," dedi Petrus, ". . . bunları anımsatarak sizi gayrete getirmeyi." Tanrı’nın insanları gayrete getirenlerinden biri, ruhsal etkinlikle dolu biri tarafından kaburgalarımıza vurulmak son derece rahatsız edicidir. Etkin çalışmayla ruhsal etkinlik aynı şey değildir. Etkin çalışma ruhsal etkinliğin sahtesi olabilir. Ruhsal tembelliğin tehlikesi gayrete getirilmek istemememizdir, duymak istediğimiz tek şey ruhsal geri çekilmedir. İsa Mesih geri çekilme düşüncesini hiçbir zaman teşvik etmez — "Git kardeşlerime söyle . . ."