BÜYÜK YOKLAMA

Tanrı’dan başka herhangi bir şeye en ufak bir güvenin var mı? Herhangi bir doğal erdeme, ya da herhangi bir koşullar bütününe bel bağlamaktan bir kalıntı kaldı mı? Tanrı’nın önüne koyduğu bu yeni meselede kendine güvendiğin belirli bir nokta var mı? Yoklamanın anlamı budur. Şöyle demek tümüyle doğrudur — "Kutsal bir yaşam süremem," ama İsa Mesih’in seni kutsal kılmasına izin vermeyi seçebilirsin. "Rab Tanrı’ya kulluk edemezsiniz"; ama kendini Tanrı’nın her şeye yeten gücünün senin aracılığınla açığa çıkacağı yere koyabilirsin. Tanrı’yla O’nun harika yaşamını sende göstermesini bekleyecek kadar doğru bir ilişki içinde misin?

"Hayır, Rab’be kulluk edeceğiz." Bu bir dürtü değil, bilinçli bir bağlanmadır. Şöyle diyorsun — Ama Tanrı beni buna çağırmış olamaz, ben fazlasıyla değersizim, bu beni kastediyor olamaz. Gerçekten seni kastediyor, hem ne kadar zayıf ve güçsüzsen, o kadar iyi. Güvenecek bir şeyi olan kişi bu sözü söylemeye yaklaşacak son kişidir — "Rab’be kulluk edeceğim."

Şöyle deriz — "Gerçekten inanabilsem!" Asıl nokta şudur — gerçekten inanmayı isteyip istemediğim. İsa Mesih’in imansızlık günahına böylesine vurgu yapmasına şaşmamalı. "İmansızlıkları yüzünden orada pek çok kudretli iş yapmadı." Tanrı’nın söylediğini gerçekten kastettiğine inansaydık — nasıl insanlar olurduk! Tanrı’nın benim için olacağını söylediği her şey olmasına gerçekten izin vermeye cesaret edebilir miyim?