KİŞİSEL GÜNAHIN YOĞUNLAŞMASI
“Vay başıma! Mahvoldum; çünkü dudakları kirli bir adamım.”
Yeşaya 6:5
Tanrı’nın huzuruna girdiğimde, belirsiz bir anlamda günahkâr olduğumu fark etmem; günahın yaşamımın belirli bir özelliğinde yoğunlaştığını fark ederim. Bir insan kolayca — ‘Evet, biliyorum, günahkârım’ der; ama Tanrı’nın huzuruna girdiğinde bu ifadeyle işin içinden sıyrılamaz. Suçluluk bilinci şu noktada yoğunlaşır — ben buyum, ya da şuyum, yahut ötekiyim. Bu bir erkeğin ya da kadının Tanrı’nın huzurunda bulunduğunun her zaman görülen işaretidir. Hiçbir zaman muğlak bir günah duygusu değil, günahın kişisel ve belirli bir noktada yoğunlaşması vardır. Tanrı Kendi Ruhu’nun zihnimizde sabitlediği o tek şey konusunda bizi suçlu olduğumuza ikna ederek başlar; o noktadaki ikna edişine teslim olursak, bizi altta yatan günahın büyük içsel yönelimine kadar indirecektir. Tanrı bilinçli olarak huzurunda bulunduğumuzda bizimle her zaman böyle ilgilenir.
Günahın yoğunlaşması deneyimi en büyük ve en küçük günahkârlar için olduğu kadar en büyük ve en küçük kutsal kişiler için de geçerlidir. Bir insan deneyim merdiveninin ilk basamağındayken, şöyle diyebilir — Nerede yanlış yaptığımı bilmiyorum; fakat Tanrı’nın Ruhu belirli ve kesin bir şeye işaret edecektir. Rab’bin kutsallığına ilişkin görümün Yeşaya üzerindeki etkisi dudakları kirli bir adam olduğunu ona derinden kavratmaktı. "Onu ağzıma dokundurdu, sonra şöyle dedi Bak, bu dudaklarına dokundu; suçun kaldırıldı, günahın arıtıldı." Arındıran ateşin günahın yoğunlaştığı yere uygulanması gerekiyordu.