HİÇ ALIŞKANLIĞA SAHİP OLMAMAYI ALIŞKANLIK EDİN
“Çünkü bunlar sizde bulunur ve çoğalırsa, sizi ne aylak ne de verimsiz kılar.”
2. Petrus 1:8 (R.V.)
Bir alışkanlık oluşturmaya başladığımızda onun bilincindeyizdir. Erdemli ve sabırlı ve tanrısal hâle geldiğimizin bilincinde olduğumuz zamanlar vardır, ama bu yalnızca bir aşamadır; orada durursak ruhsal ukalanın kasıntısını ediniriz. Alışkanlıklarla yapılacak doğru şey onları Rab’bin yaşamında yitirmektir, ta ki her alışkanlık hiçbir bilinçli alışkanlık kalmayacak kadar uygulanmış olsun. Henüz eklemediğimiz bazı nitelikler bulunduğu için ruhsal yaşamımız sürekli içe bakışa dönüşür. Sonunda ilişki bütünüyle yalın bir ilişki olmalıdır.
Tanrın küçük Hristiyan alışkanlığın olabilir, belirli saatlerde dua etme alışkanlığı, ya da Kutsal Kitap okuma alışkanlığı. Alışkanlığın simgelediği şeyin yerine alışkanlığına tapmaya başlarsan Babanın o saatleri nasıl altüst edeceğine dikkat et — Bunu şimdi yapamam, dua ediyorum; bu Tanrı’yla geçirdiğim saat. Hayır, bu alışkanlığınla geçirdiğin saat. Sende eksik olan bir nitelik vardır. Eksikliği tanı ve sonra eklenecek niteliğin doğrultusunda kendini çalıştırma fırsatını ara.
Sevgi görünür hiçbir alışkanlık bulunmadığı anlamına gelir, alışkanlığın yittiği yere gelmişsindir, uygulamayla o şeyi farkında olmadan yaparsın. Kutsal olduğunun bilincindeysen, yapamayacağını düşündüğün bazı şeyler vardır, yalınlıktan çok uzak olduğun bazı ilişkiler vardır; bu eklenecek bir şey bulunduğu anlamına gelir. Tek doğaüstü yaşam Rab İsa’nın yaşadığı yaşamdır, O her yerde Tanrı’yla evindeydi. Tanrı’yla kendini evinde hissetmediğin bir yer var mı? O’nu kazanana dek Tanrı’nın o belirli durumda içinden bastırıp geçmesine izin ver, yaşam da bir çocuğun yalın yaşamına dönüşsün.