PARMAK UÇLARINDA ONA ERİŞEMEZSİN

Sevgi çoğumuz için belirsizdir, sevgiden söz ederken ne demek istediğimizi bilmeyiz. Sevgi bir kişinin başka bir kişiyi egemen biçimde yeğlemesidir, İsa ruhsal olarak bu yeğlemenin Kendisine yönelik olmasını talep eder (Krş. Luka 14:26). Tanrı’nın sevgisi Kutsal Ruh aracılığıyla yüreklerimize bol bol döküldüğünde, İsa Mesih kolayca ilk sırada olur; sonra Petrus’un sözünü ettiği bu şeyleri işleyip dışa çıkarmayı uygulamamız gerekir.

Tanrı’nın yaptığı ilk şey yapmacıklığı ve dindar pozu içimden vurup çıkarmaktır. Kutsal Ruh Tanrı’nın beni sevilmeye değer olduğum için değil, bunu yapmak O’nun doğası olduğu için sevdiğini açıklar. Şimdi, bana der, aynı sevgiyi başkalarına göster — "Sizi sevdiğim gibi sevin." "Saygı duyamayacağın sayısız insanı çevrene getireceğim, sana gösterdiğim gibi Benim sevgimi onlara göstermelisin." Parmak uçlarına basarak ona erişemezsin. Bazılarımız bunu yapmaya çalıştı, ama kısa sürede yorulduk.

"Rab uzun süre sabreder. . . ." İçime bakıp O’nun bana nasıl davrandığını göreyim. Tanrı’nın beni son sınıra kadar, bütün günahımın ve bayağılığımın ve bencilliğimin ve yanlışımın sonuna kadar sevmiş olduğunu bilmek, aynı biçimde sevmek üzere beni dünyaya gönderecektir. Tanrı’nın bana yönelik sevgisi tükenmezdir, ben de başkalarını Tanrı’nın bana yönelik sevgisinin temel kayasından sevmeliyim. Lütufta büyüme alındığım an durur. Birlikte yaşamak zorunda olduğum tuhaf biri olduğu için alınırım. Tanrı’ya ne denli tatsız geldiğimi bir düşün! Rab İsa’yla O’nun yaşamı ve tatlılığı sürekli dökülecek ölçüde özdeşleşmeye hazırlanmış mıyım? Geliştirilmedikçe ne doğal sevgi ne de Tanrısal sevgi kalacaktır. Sevgi kendiliğindendir, ama disiplinle sürdürülmesi gerekir.