AŞAĞIYA İNEBİLİR MİSİN?

Hepimizin kendimizi en iyi hâlimizden bile daha iyi hissettiğimiz anları vardır, şöyle deriz — "Her şeyi yapacak durumdayım; keşke hep böyle olabilsem!" Böyle olmamız amaçlanmamıştır. O anlar canımız istemediğinde bile düzeyine uygun yaşamamız gereken kavrayış anlarıdır. Birçoğumuz için zirve anı yoksa bu gündelik çalışma dünyasında hiçbir işe yaramayız. Sıradan yaşamımızı zirve anında açıklanan ölçüte yükseltmeliyiz.

Zirve anında içinde uyanmış bir duygunun buharlaşıp gitmesine asla izin verme. Zihinsel ayaklarını şömine rafına uzatıp şöyle deme — "Böyle bir ruh hâlinde olmak ne harika!" Hemen harekete geç, bir şey yap, sırf yapmamayı yeğlediğin için bile olsa. Tanrı bir dua toplantısında sana yapman gereken bir şeyi gösterdiyse, şöyle deme — "Onu yapacağım"; onu yap! Kendini ensenden tut ve beden bulmuş tembelliğini silkeleyip at. Tembellik her zaman zirve anına duyulan özlemlerde görülür; dağdaki bir ana erişmekten söz ederiz. Dağda gördüklerimize göre gri günde yaşamayı öğrenmeliyiz.

Bir kez engellendiğin için pes etme, yeniden işe koyul. Ardındaki köprüleri yak, kendi eyleminle kendini Tanrı’ya bağla. Kararlarını asla gözden geçirme, ama kararlarını zirve anının ışığında verdiğinden emin ol.