YOĞUNLAŞMANIN GEVŞEMESİ
“Ancak İsrail’deki tapınma yerleri kaldırılmadı; yine de Asa yaşamı boyunca bütün yüreğiyle Rab’be bağlı kaldı.”
2. Tarihler 15:17
Asa dışsal itaatinde eksikti, esas olarak doğruydu ama bütünüyle doğru değildi. Hakkında şöyle dediğin şeyden sakın — "Ah, bunun pek önemi yok." Senin için pek önemi olmaması Tanrı için çok büyük önem taşıdığı anlamına gelebilir. Tanrı’nın bir çocuğu için hiçbir şey önemsiz değildir. Bazılarımız Tanrı’yı aynı şeyi bize öğretmeye daha ne kadar uğraştıracak? O sabrını asla yitirmez. Şöyle diyorsun — "Tanrı’yla doğru ilişki içinde olduğumu biliyorum"; ama "tapınma yerleri" hâlâ duruyor, yaşamında itaat etmediğin bir şey var. Yüreğinin Tanrı’yla doğru ilişki içinde olduğunu ileri sürüyorsun, buna rağmen yaşamında O’nun kuşku duymana yol açtığı bir şey var mı? Kuşku ne zaman varsa, konu ne olursa olsun, hemen bırak. Hiçbir şey yalnızca bir ayrıntı değildir.
Bedensel yaşamında, zihinsel yaşamında, hiç yoğunlaşmadığın bazı şeyler var mı? Esas olarak iyisin ama özensizsin; yoğunlaşma çizgisinde bir gevşeme var. Yüreğinin çarpmaya ara vermeye ihtiyacı olmadığı gibi ruhsal yoğunlaşmaya ara vermeye de ihtiyacın yoktur. Ahlaki yaşama ara verip ahlaklı kalamazsın, ruhsal yaşama ara verip ruhsal da kalamazsın. Tanrı bütünüyle O’nun olmanı ister, bu da kendini uygun durumda tutmak için dikkat etmen gerektiği anlamına gelir. Bu muazzam miktarda zaman alır. Bazılarımız "sayısız yükselişi aşmayı[1]" yaklaşık iki dakikada bekliyor.