ESİN VERİLMİŞ YENİLMEZLİK

"Rab sevdiği kişiyi, terbiye eder." Yakınmamız ne kadar bayağı! Rabbimiz bizi O’nunla paydaşlık edebileceğimiz yere getirmeye başlar, bizse inler ve şöyle deriz — "Ah Rab, bırak öteki insanlar gibi olayım!" İsa boyunduruğun bir ucunu yüklenmemizi istiyor — "Benim boyunduruğum kolaydır, yanıma gel de birlikte çekelim." Rab İsa’yla böyle özdeşleşmiş misin? Öyleyse, O’nun elinin baskısı için Tanrı’ya şükredeceksin.

"Gücü olmayanın kuvvetini artırır." Tanrı gelir ve bizi duygusallığımızdan çıkarır, yakınmamız da coşkulu övgü ilahisine dönüşür. Tanrı’nın gücünü bilmenin tek yolu İsa’nın boyunduruğunu yüklenmek ve O’ndan öğrenmektir.

"Rab’bin sevinci gücünüzdür." Kutsal kişiler sevinçlerini nereden alır? Bazı kutsal kişileri tanımasaydık, şöyle derdik — "Ah, o kişi, ister erkek ister kadın olsun, taşıyacak hiçbir yükü yok." Perdeyi kaldır. Tanrı’nın esenliğinin ve ışığının ve sevincinin orada bulunması yükün de orada olduğunun kanıtıdır. Tanrı’nın koyduğu yük üzümleri sıkar ve şarap çıkar; çoğumuz yalnız şarabı görürüz. Yeryüzündeki ya da cehennemdeki hiçbir güç bir insan ruhundaki Tanrı’nın Ruhu’nu yenemez, bu içsel bir yenilmezliktir.

İçinde sızlanma varsa, onu acımadan kov. Tanrı’nın gücü içinde zayıf olmak kesin bir suçtur.