GÜVENSİZLİĞİN O SINIRLARI

İsa öğrencileri azarlamıyordu, imanları gerçekti, ama sarsılmıştı; fiilî olgularda işlemiyordu. Öğrenciler kendi çıkarlarının peşine dağıldılar, İsa Mesih’te hiçbir zaman bulunmayan çıkarlara karşı uyanık oldular. Kutsal kılınmayla Tanrı’yla kusursuz bir ilişkiye girdikten sonra, imanımız fiilî olgularda işler hâle gelmelidir. İşe değil, içsel ıssızlıklara dağıtılacağız, Tanrı’nın bereketlerine karşı içsel ölümün ne demek olduğunu öğreneceğiz. Buna hazırlanmış mıyız? Bunu seçtiğimizden değil, Tanrı bizi oraya getirecek biçimde koşullarımızı tasarlayıp düzenlediğinden olur. O deneyimden geçinceye dek, imanımız duygularla ve bereketlerle desteklenir. Oraya bir kez vardığımızda, Tanrı bizi nereye koyarsa koysun ya da içsel ıssızlıklar ne olursa olsun, her şey yolunda olduğu için Tanrı’yı övebiliriz. İşte iman fiilî olgularda böyle işler hâle gelir.

". . . ve beni yalnız bırakacaksınız." O’nun ilahi takdirinin dağıtmasıyla İsa’yı yalnız mı bıraktık? Koşullarımızda Tanrı’yı görmediğimiz için mi? Karanlık Tanrı’nın egemenliğiyle gelir. Tanrı’nın bize dilediği gibi davranmasına izin vermeye — bilinçli bereketlerden ayrılmaya hazırlanmış mıyız? İsa Mesih Rab oluncaya dek, hepimizin hizmet ettiği kendi amaçları vardır; imanımız gerçektir, ama henüz kalıcı değildir. Tanrı’nın hiç acelesi yoktur; beklersek, Tanrı’nın bize O’nun kendisiyle değil yalnızca bereketleriyle ilgilendiğimizi gösterdiğini göreceğiz. Tanrı’nın bereketini hissetmek başlangıç düzeyindedir.

"Cesur olun, ben dünyayı yendim." İhtiyacımız olan ruhsal metanettir.