KEŞKE BİLSEYDİN!
“Keşke sen . . . , senin bu gününde esenliğine ait şeyleri bilseydin! Ne var ki artık bunlar gözlerinden gizlendi.”
Luka 19:42
İsa zaferle Yeruşalim’e girmişti, kent temellerine dek sarsılmıştı; ama orada yabancı bir tanrı, Ferisiliğin gururu vardı; dindar ve doğruydu, ama "badanalı bir mezardı."
Bu "benim günümde" beni kör eden nedir? Yabancı bir tanrım mı var — iğrenç bir canavar değil, beni yöneten bir içsel yönelim? Tanrı beni yabancı tanrıyla birden çok kez yüz yüze getirdi ve boyun eğmem gerekeceğini düşündüm, ama bunu yapmadım. Bunalımı kıl payı atlattım ve kendimi hâlâ yabancı tanrıya sahip durumda buluyorum; esenliğime ait şeylere karşı körüm. Tanrı’nın Ruhu’nun hiçbir engelle karşılaşmadan bize erişmesi gereken yerde bulunabildiğimiz hâlde, Tanrı’nın gözündeki mahkûmiyetimizi artırabilmemiz dehşet vericidir.
"Keşke bilseydin" — Tanrı, ardında İsa’nın gözyaşlarıyla doğrudan yüreğe gider. Bu sözler kınanmayı gerektiren bir sorumluluğu ima eder; Tanrı görmediklerimizden bizi sorumlu tutar. "Artık bunlar gözlerinden gizlendi" — çünkü içsel yönelim hiçbir zaman teslim edilmedi. Akıl ermez hüznün ifadesi "Olabilirdi!" Tanrı kapanmış kapıları asla açmaz. Başka kapılar açar, ama bize kapattığımız kapılar, asla kapatılmaması gereken kapılar, asla kirletilmemesi gereken imgeler olduğunu hatırlatır. Tanrı geçmişi geri getirdiğinde asla korkma. Bırak bellek işini görsün. O sert uyarısı ve terbiyesi ve kederiyle Tanrı’nın bir hizmetkârıdır. Tanrı "olabilirdi" sözünü gelecek için harika bir kültüre dönüştürecektir.