GÖRÜM

Görümü yitirirsek, sorumluluk yalnız bize aittir, görümü yitirmenin yolu ruhsal sızıntıdır. Tanrı hakkındaki inancımızı pratik sonuçlara akıtmazsak, Tanrı’nın verdiği görümün işi biter. Göksel görüme itaat etmenin tek yolu Tanrı’nın En Yücesi İçin Verebileceğimizin En Üstününü vermektir, bu da ancak görümü sürekli ve kararlılıkla yeniden anımsayarak yapılabilir. Sınav her dakikanın altmış saniyesidir, her saatin altmış dakikasıdır, dua zamanlarımız ve adanmışlık toplantılarımız değildir.

"Gecikse de, onu bekle." Bir görüye ulaşamayız, kendi kendini gerçekleştirinceye kadar onun esini içinde yaşamalıyız. Öylesine pratikleşiriz ki görümü unuturuz. Başlangıçta onu gördük ama beklemedik; pratik işe atıldık, görü gerçekleştiğinde, onu görmedik. Geciken görümü beklemek Tanrı’ya sadakatimizin sınavıdır. Ruhumuzun esenliğini tehlikeye atarak pratik işe kapılır ve görümün gerçekleşmesini kaçırırız.

Tanrı’nın kasırgalarına dikkat et. Tanrı kutsal kişilerini yalnızca kasırgasıyla eker. İçi boş bir kabuk olduğun mu ortaya çıkacak? Bu görmüş olduğun şeyin ışığında fiilen yaşayıp yaşamadığına bağlıdır. Tanrı seni dışarı fırlatsın, O yapmadan gitme. Kendi yerini seçersen, içi boş bir kabuk olduğun ortaya çıkacak. Tanrı seni ekerse, meyve vereceksin.

Görümün ışığında ayaklarınla yürümeyi uygulamak zorunludur.