YILMAYAN IŞILTI

Pavlus kutsal kişiyle Tanrı’nın sevgisini birbirinden ayırabilecek ya da aralarına kama gibi girebilecek görünen şeylerden söz ediyor; fakat dikkat çekici olan hiçbir şeyin Tanrı’nın sevgisiyle kutsal kişi arasına girememesidir. Bu şeyler ruhun adanmışlık uygulamalarıyla Tanrı arasına girip gerçekten de girebilir ve bireysel yaşamı Tanrı’dan ayırabilir; fakat bunların hiçbiri Tanrı’nın sevgisiyle kutsal kişinin ruhu arasına kama gibi giremez. Hristiyan imanımızın ana kayası Golgota Çarmıhı’nda sergilenen Tanrı sevgisinin hak edilmemiş, dibi ölçülemeyen harikasıdır, bu sevgiye hiçbir zaman layık olamayız ve asla da layık olmayacağız. Pavlus bütün bunlarda, galiplerden üstün, üstün galipler olmamızın ve tam da bizi alt edecekmiş gibi görünen bu şeyler olmasaydı sahip olamayacağımız bir sevinç duymamızın nedeninin bu olduğunu söyler.

Sıradan yüzücüyü sıkıntıya sokan dalga ona binen kişide onu baştan sona yarıp geçmenin üstün sevincini doğurur. Bunu kendi koşullarımıza uygula, bu şeyler — sıkıntı, darlık, zulüm, içimizde üstün sevinci doğurur; bunlar savaşılacak şeyler değildir. Bütün bunlarda O’nun aracılığıyla galiplerden üstünüz, bunlara rağmen değil, onların ortasında. Kutsal kişi Rabbin sevincini sıkıntıya rağmen değil onun yüzünden bilir, bunun nedeni sıkıntıdır — "Bütün sıkıntılarımızın içinde sevincim taşmaktadır," der Pavlus.

Yılmayan ışıltı gelip geçici hiçbir şey üzerine değil, hiçbir şeyin değiştiremeyeceği Tanrı sevgisi üzerine kurulur. Yaşam deneyimleri, ister korkunç ister tekdüze olsun, güçsüzdür, Rabbimiz Mesih İsa’da bulunan Tanrı sevgisine dokunamaz.