ÖNEMSİZ ŞEYLER KALABALIĞININ ORTASINDA
“. . . büyük sabırla, sıkıntılarda, ihtiyaçlarda, darlıklarda.”
2. Korintliler 6:4
Hiçbir görü ve hiçbir izleyici yokken bir sonraki adımı atmak — adanmışlıkta, çalışmanda, okumanda, mutfağında bir sonraki adımı; Tanrı’dan bir görü, coşku, ya da izleyici yokken görevindeki bir sonraki adımı atmak Her Şeye Gücü Yeten’in lütfunu gerektirir. Bu adım için çok daha fazla Tanrı lütfuna, Tanrı’ya çok daha bilinçli dayanmaya gerek vardır, Müjde’yi duyurmak için gerekenden daha fazlasına.
Her Hristiyan Beden Alma’nın özü olan şeye ortak olmak zorundadır, onu etten kemikten fiilî olgular düzeyine indirmeli ve parmak uçlarından dışarı işleyip gerçekleştirmelidir. Görü olmadığında, yükseliş olmadığında, yalnız alışılmış döngü, önemsiz görev kaldığında gevşeriz. Uzun vadede Tanrı ve insanlar için ağırlık taşıyan şey görünmeyende sürdürülen kararlı ve sebatkâr çalışmadır, yaşamın ezilmeden kalmasının tek yoluysa gözünü Tanrı’ya dikerek yaşamaktır. Tanrı’dan ruhunun gözlerini Dirilmiş Mesih’e açık tutmasını iste, o zaman angaryanın seni söndürmesi imkânsız olur. Zihnin ve düşüncenin küçüklüğüyle bayağılığından sürekli uzaklaşıp Yuhanna Müjdesi’nin on üçüncü bölümüne çık.