O GERÇEKTEN RAB Mİ?

Sevinç yaratıldığım ve ruhsal olarak yeniden doğduğum amacın eksiksiz yerine gelmesi demektir, bir işi başarıyla yapmak değil. Rabbimizin sevinci Baba’nın O’nu yapmak üzere gönderdiği şeyi yapmakta yatıyordu, O şöyle der — "Babam Beni nasıl gönderdiyse, Ben de sizi öyle gönderiyorum." Rab’den bir hizmet görevi aldım mı? Aldıysam, ona sadık kalmalıyım, yaşamımı da yalnızca o hizmet görevini tamamlamak için değerli saymalıyım. İsa’nın şöyle dediğini işitmenin vereceği doyumu düşün — "Aferin, iyi ve sadık hizmetkâr"; seni yapmak üzere gönderdiği şeyi yaptığını bilmenin doyumunu. Hepimiz yaşamda kendi yerimizi bulmalıyız, ruhsal olarak bunu Rab’den hizmet görevimizi aldığımızda buluruz. Bunun için İsa’yla birlikte yaşamış olmalıyız; O’nu kişisel bir Kurtarıcıdan fazlası olarak tanımalıyız. "Benim uğruma ne kadar çok acı çekmesi gerektiğini ona göstereceğim."

"Beni seviyor musun?" Ardından — "Koyunlarımı otlat." Hizmet türünü seçme yoktur, yalnızca Rabbimizin görevine mutlak sadakat vardır; Tanrı’yla en yakın temas içindeyken ayırt ettiğin şeye sadakat. Rab İsa’dan bir hizmet görevi aldıysan, ihtiyaç hiçbir zaman çağrı değildir: ihtiyaç fırsattır. Çağrı O’nunla gerçek temas içindeyken aldığın hizmet görevine sadakattir. Bu senin için belirlenmiş bir hizmet seferberliği olduğu anlamına gelmez, fakat başka doğrultulardaki hizmet taleplerini görmezden gelmen gerekeceği anlamına gelir.