BU BENİM İÇİN DE DOĞRU OLABİLİR Mİ?

Bir görü olmadan Tanrı’ya hizmet etmek, bir çağrı olmadan Tanrı için çalışmak daha kolaydır, çünkü o zaman Tanrı’nın istediği şey seni rahatsız etmez; sağduyun kılavuzundur, Hristiyan duygusallığıyla cilalanmış bir sağduyu. Tanrı’nın çağrısını hiç fark etmezsen daha çok gelişir, başarı kazanır, daha tasasız yaşarsın. Fakat İsa Mesih’ten bir görev aldığında, Tanrı’nın istediği şeyin anısı sürekli bir üvendire gibi^[1] gelir; artık O’nun için sağduyu temelinde çalışamazsın.

Gerçekte neyi değerli sayıyorum? İsa Mesih beni kavramadıysa, hizmeti değerli, Tanrı’ya ayrılan zamanı değerli, kendi yaşamımı da kendim için değerli sayarım. Pavlus yaşamını yalnızca aldığı hizmet görevini tamamlayabilmek için değerli saydığını söyler; enerjisini başka herhangi bir şey için kullanmayı reddetti. Elçilerin İşleri 20:24 Pavlus’un neredeyse yüce denebilecek kendisini hesaba katmasının istenmesine duyduğu rahatsızlığı dile getirir; aldığı hizmet görevini tamamlamak dışında hiçbir düşünceye kesinlikle aldırmıyordu. Pratik iş insanın kendisini Tanrı’ya bütünüyle bırakmasına rakip olabilir, çünkü pratik iş şu savı temel alır — burada ne kadar yararlı olduğunu hatırla, ya da — o belirli iş türünde ne kadar değerli olacağını düşün." Bu tutum nereye gitmemiz gerektiğine karar veren Kılavuz olarak İsa Mesih’i değil, en yararlı olduğumuz yere ilişkin kendi yargımızı koyar. Yararlı olup olmadığını asla düşünme; her zaman kendine değil O’na ait olduğunu düşün.