ÇAĞRINI GÖRÜYOR MUSUN?

Çağrımız öncelikle kutsal erkekler ve kadınlar olmak değil, Tanrı’nın Müjdesi’ni ilan edenler olmaktır. Her şeyden önemli olan tek şey Tanrı’nın Müjdesi’nin kalıcı Gerçeklik olarak kavranmasıdır. Gerçeklik insan iyiliği değildir, kutsallık değildir, gök değildir, cehennem değildir; Kurtarış’tır; bunu algılama gereksinimi de bugünkü Hristiyan işçinin en yaşamsal gereksinimidir. İşçiler olarak Kurtarış’ın tek Gerçeklik olduğu vahyine alışmalıyız. Kişisel kutsallık bir sonuçtur, neden değildir, imanımızı insan iyiliğine, yani Kurtarış’ın sonucuna, bağlarsak sınanma geldiğinde çökeriz.

Pavlus kendisini ayırdığını söylemedi, fakat — "beni ayıran Tanrı uygun gördüğünde. . ." Pavlus’un kendi karakterine karşı aşırı duyarlı bir ilgisi yoktu. Gözlerimiz kendi kişisel beyazlığımızda olduğu sürece Kurtarış’ın gerçekliğine asla yaklaşamayız. İşçiler arzuları Tanrı için değil, kendi beyazlıkları için olduğundan çökerler. "Benden insan yaşamının olduğu hâliyle pisliği uğruna Kurtarış’ın çetin gerçekliğiyle temas etmemi istemeyin; benim istediğim Tanrı’nın beni kendi gözümde daha arzu edilir kılmak için benim uğruma yapabileceği herhangi bir şeydir." Böyle konuşmak Tanrı’nın Müjdesi’nin gerçekliğinin bana dokunmaya başlamadığının işaretidir; Tanrı’ya pervasız bir bütünüyle bırakış yoktur. İlgim yalnızca kendi karakterimdeyken Tanrı beni özgür kılamaz. Pavlus kendisiyle meşgul değildir, pervasızca kendini bütünüyle bırakmıştır, tek bir amaç için Tanrı tarafından ayrılmıştır — Tanrı’nın Müjdesi’ni ilan etmek (Krş. Rom. 9:3.)