DE GERICHTHEID VAN WEDERGEBOORTE
“Toen het God behaagde... Zijn Zoon in mij te openbaren.”
Galaten 1:15, 16
Als Jezus Christus mij wedergeboren zal maken, tegenover welk probleem staat Hij dan? Ik heb een erfelijkheid waarover ik geen zeggenschap had; ik ben niet heilig, en zal het waarschijnlijk ook niet worden; en als Jezus Christus niets anders kan doen dan mij zeggen dat ik heilig moet zijn, plant Zijn onderwijs wanhoop. Maar als Jezus Christus een Wederverwekker[1] is, iemand Die Zijn eigen erfelijkheid van heiligheid in mij kan leggen, dan begin ik te zien waarop Hij aanstuurt wanneer Hij zegt dat ik heilig moet zijn. Verlossing betekent dat Jezus Christus in ieder mens de erfelijke aard kan leggen die in Hemzelf was, en alle maatstaven die Hij geeft zijn op die aard gebaseerd: Zijn onderwijs is voor het leven dat Hij inlegt. De morele transactie van mijn kant is overeenstemming met Gods vonnis over de zonde in het Kruis van Jezus Christus.
Het nieuwtestamentische onderwijs over wedergeboorte is dat God, wanneer een mens door een besef van nood wordt getroffen, de Heilige Geest in zijn geest zal leggen en dat zijn persoonlijke geest door de Geest van de Zoon van God zal worden bekrachtigd, "totdat Christus in u gevormd is." Het morele wonder van de Verlossing is dat God in mij een nieuwe aard kan leggen waardoor ik een volkomen nieuw leven kan leiden. Wanneer ik de grens van nood bereik en mijn beperkingen ken, zegt Jezus — "Zalig bent u." Maar ik moet daar komen. God kan in mij, een verantwoordelijk moreel wezen, de aard die in Jezus Christus was niet leggen tenzij ik mij ervan bewust ben dat ik haar nodig heb.
Zoals de aard van de zonde door één mens het menselijke ras is binnengekomen, zo is de Heilige Geest door een andere Mens het menselijke ras binnengekomen; en Verlossing betekent dat ik van de erfelijkheid van de zonde kan worden bevrijd en door Jezus Christus een onbevlekte erfelijkheid kan ontvangen, nl., de Heilige Geest.