DE OPDRACHT VAN DE ROEP
“Ik verblijd mij nu in mijn lijden voor u en vul in mijn vlees aan wat ontbreekt aan de verdrukkingen van Christus, ter wille van Zijn lichaam.”
Kolossenzen 1:24
Wij maken roepingen uit onze eigen geestelijke toewijding, maar wanneer wij recht tegenover God komen, veegt Hij deze alle terzijde en klinknagelt Hij ons met een verschrikkelijke pijn aan één ding waarvan wij nooit hebben gedroomd, en gedurende één stralend, flitsend ogenblik zien wij waarop Hij uit is en zeggen wij — "Hier ben ik, zend mij."
Deze roep heeft niets met persoonlijke heiliging te maken, maar met tot gebroken brood en uitgegoten wijn gemaakt worden. God kan ons nooit tot wijn maken als wij bezwaar maken tegen de vingers waarmee Hij ons verbrijzelt. Als God slechts Zijn eigen vingers zou gebruiken, en mij op een bijzondere wijze tot gebroken brood en uitgegoten wijn zou maken! Maar wanneer Hij iemand gebruikt die wij niet mogen, of een reeks omstandigheden waaraan wij zeiden ons nooit te zullen onderwerpen, en die tot de verbrijzelaars maakt, maken wij bezwaar. Wij mogen nooit het toneel van ons eigen martelaarschap kiezen. Als wij ooit tot wijn gemaakt zullen worden, zullen wij verbrijzeld moeten worden; u kunt geen druiven drinken. Druiven worden alleen wijn wanneer zij zijn uitgeperst.
Ik vraag mij af wat voor vinger en duim God heeft gebruikt om u uit te persen, en u bent als een knikker geweest en ontsnapt? U bent nog niet rijp, en als God u had uitgeperst, zou de wijn opmerkelijk bitter zijn geweest. Een sacramentele persoonlijkheid zijn betekent dat God tegenwoordig is in de elementen van het natuurlijke leven[1] terwijl zij door de voorzienigheid in Zijn dienst worden gebroken. Wij moeten in God worden ingepast voordat wij gebroken brood in Zijn handen kunnen zijn. Blijf recht tegenover God staan en laat Hem doen wat Hem behaagt, en u zult ontdekken dat Hij het soort brood en wijn voortbrengt dat Zijn andere kinderen tot nut zal zijn.