DE SFEER VAN VERHEFFING
“Jezus leidt hen een hoge berg op, afzonderlijk, alleen.”
Marcus 9:2
Wij hebben allen tijden op de berg gehad, waarin wij de dingen vanuit Gods standpunt hebben gezien en daar wilden blijven; maar God zal ons nooit toestaan daar te blijven. De toets van ons geestelijke leven is het vermogen om af te dalen; als wij alleen vermogen hebben om op te stijgen, is er iets verkeerd. Het is iets groots met God op de berg te zijn, maar een mens komt daar alleen opdat hij daarna kan afdalen onder de door duivelen bezetenen en hen kan oprichten. Wij zijn niet gebouwd voor de bergen en de dageraden en esthetische verwantschappen. Dat is voor ogenblikken van inspiratie, meer niet. Wij zijn gebouwd voor het dal, voor het gewone materiaal waarin wij ons bevinden, en daar moeten wij ons metaal bewijzen. Geestelijke zelfzucht wil altijd herhaalde ogenblikken op de berg. Wij menen dat wij als engelen zouden kunnen spreken en als engelen zouden kunnen leven, als wij maar op de berg konden blijven. De tijden van verheffing zijn uitzonderlijk; zij hebben hun betekenis in ons leven met God, maar wij moeten ervoor waken dat onze geestelijke zelfzucht ze tot de enige tijd wil maken.
Wij zijn geneigd om te denken dat alles wat gebeurt tot nuttig onderwijs moet worden omgezet; het moet tot iets beters dan onderwijs worden omgezet, namelijk tot karakter. De berg is niet bedoeld om ons iets te leren; hij is bedoeld om ons iets te maken. Er ligt een grote strik in de vraag: wat is het nut ervan? In geestelijke zaken kunnen wij nooit langs die lijn rekenen. De ogenblikken op de bergtoppen zijn zeldzame ogenblikken, en zij zijn voor iets in Gods doel bestemd.