ZIJN ZELF ONTVANGEN IN DE VUREN VAN HET VERDRIET

Mijn houding als heilige tegenover verdriet en moeilijkheid is niet te vragen dat zij worden verhinderd, maar te vragen dat ik door ieder vuur van verdriet heen het zelf mag bewaren waartoe God mij heeft geschapen. Onze Heer ontving Zichzelf in het vuur van verdriet; Hij werd niet vóór het uur gered, maar úít het uur.

Wij zeggen dat er geen verdriet zou moeten zijn, maar er is verdriet, en wij moeten onszelf in de vuren ervan ontvangen. Als wij verdriet proberen te ontwijken en weigeren ermee rekening te houden, zijn wij dwaas. Verdriet is een van de grootste feiten van het leven; het heeft geen zin te zeggen dat verdriet er niet zou moeten zijn. Zonde, verdriet en lijden zijn er, en het is niet aan ons te zeggen dat God een vergissing heeft begaan door ze toe te laten.

Verdriet verbrandt veel oppervlakkigheid, maar het maakt een mens niet altijd beter. Lijden geeft mij mijn zelf, of het vernietigt mijn zelf. U kunt uw zelf niet in succes ontvangen — u verliest uw hoofd; u kunt uw zelf niet in eentonigheid ontvangen — u mort. De manier om uzelf te vinden, ligt in de vuren van verdriet. Waarom dit zo moet zijn, is een andere kwestie, maar dát het zo is, is waar in de Schriften en in de menselijke ervaring. U herkent altijd de mens die door de vuren van verdriet is gegaan en zichzelf heeft ontvangen; u weet zeker dat u in moeilijkheden naar hem toe kunt gaan en zult merken dat hij ruimschoots tijd voor u heeft. Als een mens niet door de vuren van verdriet is gegaan, is hij geneigd om minachtend te zijn; hij heeft geen tijd voor u. Als u uzelf in de vuren van verdriet ontvangt, zal God u tot voedsel voor andere mensen maken.