ZICH VERZOENEN MET HET FEIT VAN DE ZONDE

Het zich niet verzoenen met het feit van de zonde brengt alle rampen in het leven voort. U kunt spreken over de edelheid van de menselijke natuur, maar in de menselijke natuur is iets dat ieder ideaal dat u hebt in het gezicht zal uitlachen. Als u weigert in te stemmen met het feit dat er ondeugd en eigenbelang is, iets ronduit boosaardigs en verkeerds in mensen, zult u — in plaats van u ermee te verzoenen — ermee schipperen wanneer het uw leven treft, en zeggen dat het geen zin heeft ertegen te strijden. Hebt u rekening gehouden met "dit uur en de macht van de duisternis", of aanvaardt u een erkenning van uzelf waarin de zonde wordt overgeslagen? Verzoent u zich in uw lichamelijke verhoudingen en vriendschappen met het feit van de zonde? Zo niet, dan wordt u om de volgende hoek verrast en zult u ermee schipperen. Als u zich met het feit van de zonde verzoent, zult u het gevaar onmiddellijk beseffen: ja, ik zie wat dat zou betekenen. De erkenning van de zonde vernietigt de grondslag van vriendschap niet; zij vestigt wederzijdse erkenning van het feit dat de grondslag van het leven tragisch is. Pas altijd op voor een beoordeling van het leven die het feit dat er zonde is niet erkent.

Jezus Christus vertrouwde de menselijke natuur nooit, maar Hij was nooit cynisch, nooit achterdochtig, omdat Hij absoluut vertrouwde op wat Hij voor de menselijke natuur kon doen. De zuivere man of vrouw, niet de onschuldige, is de beschermde man of vrouw. U bent nooit veilig bij een onschuldige man of vrouw. Mannen en vrouwen mogen niet onschuldig zijn. God eist van hen dat zij rein en deugdzaam zijn. Onschuld is het kenmerk van een kind; het is een laakbare zaak voor een man of vrouw zich niet met het feit van zonde te verzoenen.