DE WAARSCHUWING TEGEN LOSBANDIGHEID

Als christelijke arbeiders is wereldsgezindheid niet onze strik en zonde niet onze strik, maar geestelijke losbandigheid wel, namelijk het patroon en de afdruk aannemen van het godsdienstige tijdperk waarin wij leven en lonken naar geestelijk succes. Maak nooit iets anders het hof dan Gods goedkeuring; ga "buiten de legerplaats en draag Zijn smaad". Jezus zei tegen de discipelen dat zij zich niet moesten verheugen over succesvolle dienst, en toch schijnt dit juist datgene te zijn waarin de meesten van ons zich wel verheugen. Wij hebben de commerciële kijk: zoveel zielen gered en geheiligd — God zij dank, nu is alles in orde. Ons werk begint waar Gods genade het fundament heeft gelegd; wij moeten zielen niet redden, maar hen tot discipelen maken. Redding en heiliging zijn het werk van Gods soevereine genade; ons werk als Zijn discipelen is levens tot discipelen te maken totdat zij geheel aan God zijn overgegeven. Eén leven dat geheel aan God is toegewijd, heeft voor God meer waarde dan honderd levens die slechts door Zijn Geest zijn wakker gemaakt. Als arbeiders voor God moeten wij geestelijk ons eigen soort voortbrengen, en dat zal Gods getuigenis aangaande ons als arbeiders zijn. God brengt ons door Zijn genade tot een levensstandaard, en wij zijn ervoor verantwoordelijk die standaard in anderen voort te brengen.

Tenzij de arbeider een leven leidt dat met Christus verborgen is in God, is hij geneigd om een ergerlijke dictator te worden in plaats van een inwonende discipel. Velen van ons zijn dictators: wij schrijven mensen en bijeenkomsten voor wat zij moeten doen. Jezus schrijft ons nooit op die manier iets voor. Wanneer Onze Heer over discipelschap sprak, liet Hij er altijd een "als" aan voorafgaan, nooit een nadrukkelijke bewering: "U moet." Discipelschap brengt een keuze met zich mee.