DE AANBIDDING VAN HET WERK

Pas op voor ieder werk voor God dat u in staat stelt concentratie op Hem te ontwijken. Zeer veel christelijke arbeiders aanbidden hun werk. De ene zorg van een arbeider behoort concentratie op God te zijn; dit betekent dat alle overige marges van het leven — verstandelijk, moreel en geestelijk — vrij zijn met de vrijheid van een kind, een aanbiddend kind, geen eigenzinnig kind. Een arbeider zonder deze plechtige, overheersende toon van concentratie op God is geneigd zijn werk op zijn nek te krijgen; geen marge van lichaam, verstand of geest blijft vrij, en daardoor raakt hij opgebruikt en verpletterd. Er is geen vrijheid en geen vreugde in het leven; zenuwen, verstand en hart zijn zo verpletterend belast dat Gods zegen niet kan rusten. Maar de andere zijde is evenzeer waar: zodra de concentratie op God is gericht, zijn alle marges van het leven vrij en staan zij alleen onder Gods heerschappij. U draagt geen verantwoordelijkheid voor het werk; uw enige verantwoordelijkheid is voortdurend in levend contact met God te blijven en erop toe te zien dat u niets toestaat uw samenwerking met Hem te belemmeren. De vrijheid na de heiliging is de vrijheid van een kind; de dingen die het leven vroeger vastgepind hielden, zijn verdwenen. Maar bedenk zorgvuldig dat u slechts voor één ding bent vrijgemaakt: om volkomen toegewijd te zijn aan uw Medearbeider.

Wij hebben niet het recht te oordelen waar wij geplaatst dienen te worden, of vooropgezette opvattingen te hebben over waarvoor God ons geschikt maakt. God construeert alles; waar Hij ons ook plaatst, ons ene grote doel is in dat bepaalde werk een heelhartige toewijding aan Hem uit te storten. "Wat uw hand ook vindt om te doen, doe het met uw kracht".